De laatste weken was het aantal honden dat naar de dierenarts moest laag en hoefde ik niet mee maar vandaag was weer ouderwets druk.

Samen met Natalie en Kunking, deelde ik (Ally) de voorbank ook met Loung, een vriendelijke, ietwat gezette jongen die de hele rit op mijn schoot zat, soms wisselde hij van been (mijn been uiteraard) maar verder de ideale bijrijder.

Telkens als ik moest toeteren deed hij het voor mij! Het enige wat ik maar hoefde te doen was remmen zodat hij met zijn gewicht op de toeter leunde. Grappig! Maar bij een kruising, terwijl we moesten wachten, dachten de andere bestuurders dat ik nogal ongeduldig was want Loung wisselde nogal vaak van been en er kwam veel getoeter uit onze auto.

Op de achterbank hadden we nog drie honden die allemaal dachten dat we ergens leuk uit zouden gaan.

Kunking was als eerste aan de beurt. De laatste tijd waren zijn ogen bloeddoorlopen en traanden. Nu bleek dat zijn oogleden naar binnen draaien en dat moet gecorrigeerd worden anders krijgt hij ernstiger oogklachten

Zoals wel vaker het geval is waren er vandaag weer studenten van de Chiang Mai universiteit bij Dr.
Beer om de fijne kneepjes van de dierenartsenpraktijk te leren.

Kunking’s tranentest was goed maar er waren ook een paar kleine, erg ontstoken zweren. Dat wordt dus wat cosmetische chirurgie voor dit kleine hondje.

De volgende was Natalie, haar bloed moest getest worden om te zien of ze hersteld van een Pyometra (ontstoken baarmoeder) maar het resultaat was niet goed. Als er door de medicijnen niet snel verbetering optreedt krijgt ze een bloedtransfusie.

Sam, een ouwetje, kwam van een tempel en had een ernstige huidaandoening.

We wisten al dat hij leed aan een Auto Immuun Ziekte en naast de diverse uitbraken van zweren en infecties ziet hij er ook lusteloos uit.

De medicijnen die hij zou moeten krijgen zijn zeer kostbaar.

Na langdurig overleg hebben we besloten hem een goedkoper medicijn te geven en hopen dat ook daarmee we hem een redelijke kwaliteit van leven kunnen geven.

Panda. Naar mij toe was ze steeds humeurig en grommerig en ook op de shelter als ze ergens lag kon iedereen die haar passeerde rekenen op een flinke blaf vergezeld van een gemene blik.

Vandaag was het andere koek, ze was rustig, verlegen en had duidelijk moeilijkheden. De laatste paar dagen had ze problemen met het lopen met de achterbenen. Inderdaad, toen dokter haar achterbenen controleerde kwam het probleem met de knieschijf aan het licht, rechts was het niet goed maar ook het linkerbeen maakte ongewone geluiden.

De volgende op de tafel was mijn nieuwe maatje Loung. Nogal tegengesteld aan Panda; in de auto de zachtheid zelve maar eenmaal op de tafel ging hij volkomen uit zijn dak. Deze jongen had pijn!

Deze week was ook hij begonnen met kreupel lopen alhoewel hij, toen hij mee moest naar de dokter, hij er weer volkomen normaal bijliep.

De dokter examineerde hem waarbij hij zulke ijselijke kreten uitstiet (de hond, niet de dokter maar dat begreep u al) dat ik bijna “STOP” wilde roepen. Al gauw bleek dat ook hij problemen met zijn knieschijf had alleen erger dan die van Panda.

Het leek alsof gisteren de knieschijf helemaal uit positie was maar vandaag weer op zijn plaats zat zodat hij vandaag niet hoefde te hinken. Hoe het ook zij; erg pijnlijk voor de kleine jongen.

Dus twee knieoperaties op de agenda.

Nu was de beurt aan Smokey, een van de honden die we hadden opgenomen na de dramatische sluiting van een shelter in Hua Hin, verleden jaar.

Vanochtend, toen we op het punt stonden om weg te gaan, zagen we toevallig dat Smokey op weg was naar het toilet gedeelte van de shelter. Terwijl ze haar behoefte deed, zat ze op drie poten en ook toe ze erna weer wegliep gebruikte ze haar vierde poot niet.

Toen de dokter haar poot betastte stelde ze onmiddellijk voor een Röntgen foto te nemen omdat ze iets zeer ongewoons meende te voelen.

Smokey was nu ongeveer een jaar bij ons en was gekomen zonder strafblad of groene dokterskaart, dus we wisten niets van haar verleden. Toen de foto werd bekeken konden we onze ogen nauwelijks geloven.

Terwijl we moesten wachten op de foto praatte ik met wat bekenden in de wachtkamer.

Ik had hem al eerder gezien dus ik vroeg hem waarom hij vandaag hier was.

Dit is Kolo, een groot Arsenal supporter die vandaag zijn schimmel probleem moest na laten kijken. Kolo wordt ook behandeld voor Ringworm.

Toen kwam het slechte nieuws, de foto vertelde Smokey’s geschiedenis.

Haar rechter dijbeen was gebroken en daarna gerepareerd met twee pennen.

Een van de pennen was van zijn plaats geraakt, hoe lang geleden zullen we nooit weten, en de twee stukken dijbeen stonden bijna haaks op elkaar. Nog ernstiger, de kop van haar dijbeen was versplinterd alsof ze nog een ander ernstig ongeval had gehad.

Dr. Beer overlegde nog met Dr. Manachart over de gang van zaken en er werd besloten tot een operatie ter verwijdering van zowel de pen als de versplinterde kop van het dijbeen.

Dus deze hond had haar “geheim” goed bewaard. Allemaal dachten we dat ze al wat ouder was en graag ergens lag om te rusten. In werkelijkheid wilde ze het rustig aan doen om het beschadigde lichaamsdeel te sparen en extra pijn te vermijden.

Aldus, operatie nummer drie!

Er is een bijzondere band tussen mens en hond wanneer je dicht op elkaar zit. De bekende uitdrukking “Beste vriend van de mens” krijgt extra veel gewicht wanneer je met zijn allen in de auto zit van, of op weg naar de dierenarts; je voelt hun angst en hun pijn.

Als iemand in Chiang Mai op Maandagmorgen eens mee wil naar de dierenarts, neem dan contact op, ik kan je verzekeren dat het een bijzondere ervaring is.