Na drie weken in Duitsland te zijn geweest kwam ik vorige maand weer terug in Chiang Mai. Ik was ontzettend blij om onze eigen honden en natuurlijk ook alle honden in de shelter weer te zien en ik moest heel veel honden aaien en zag alleen maar kwispelende staarten. Maar hoe zouden GoGo en Tisha het maken, dat was de grote vraag.

Misschien heeft u <a href=”http://www.carefordogs.org/distemper-on-the-rise-in-cold-season/”>gelezen in een eerdere post</a> beiden hadden de ziekte van Carre en waren in kritieke toestand. Begin December waren ze sterk vermagerd en het leek of ze zelfs hun wil om te leven hadden verloren. Nadat ze waren gestopt met eten hebben we ze ondergebracht bij de kliniek van Dr. Tarn in Hang Dong waar ze aan het infuus gingen, medicijnen kregen en heel veel liefde. Eenmaal terug in de shelter moesten ze in de quarantaine blijven om verdere verspreiding van deze vaak dodelijke ziekte te voorkomen. Toen ik wegging maakte ik mij zorgen omdat ik niet wist of ik hen beiden nog terug zou zien.

<a href=”http://www.carefordogs.org/wp-content/uploads/2009/02/tishagogo.jpg”><img class=”size-medium wp-image-2589 alignright” title=”tishagogo” src=”http://www.carefordogs.org/wp-content/uploads/2009/02/tishagogo-300×225.jpg” alt=”tishagogo” width=”300″ height=”225″ /></a>Wat een opluchting was het om ze allebei weer te zien; levenslustig en vrolijk en helemaal opgekapt!

Tisha huppelde en sprong zoals ik haar nog niet eerder had zien doen en GoGo die er zo slap had uitgezien was flink aangekomen en in goede conditie.

Het beste moment diezelfde dag was de test die we deden en die liet zien dat allebei de ziekte niet meer hadden; wat een opluchting!

Toen het resultaat zichtbaar werd, kreeg ik tranen in mijn ogen; ze hadden het gered!

Dank aan Dr. Tarn voor zijn goede zorgen tijdens hun verblijf in de kliniek.