Vandaag hebben Karin, Soraya & en ikzelf een ontmoeting gehad met de vrijwilligers van de Nakorn Payap International School (NIS) bij de tempel van Ban Tho, het tempel project wat ze onlangs zijn gestart.

We kwamen om een paar honden met Seksueel Overdraagbare Tumoren (SoT) op te halen en om te praten met Elissa Francemone, de lerares die het project coördineert. Het was leuk om haar weer te zien samen met de jonge en toegewijde leerlingen die het leven van deze tempelhonden willen verbeteren door het geven van behandelingen tegen schurft en het geven van injecties tegen hartworm met Ivomectin.

Bij deze tempel wonen een groot aantal honden en veel puppy’s en er is veel schurft en er zijn veel vlooien en teken.

Recht tegenover de ingang van de tempel is een drukke markt met veel mensen, veel voedsel en dus veel honden. We hopen dat NIS de mensen rond de tempel kan helpen met voorlichting over sterilisatie.

Ons bezoek was echter van korte duur want we werden gebeld door een opgewonden bewoner van Sea Games Village, die zei dat er een hond vergiftigd was en dat ze dringend hulp nodig had.

Dus met slecht twee SoT gevallen (een derde hond was overleden maar we zullen niet meer weten waaraan) gingen we op weg naar Sea Games Village tegenover het 700 Year Stadion.

Op weg er naar toe maakte ik nog een praatje met Om, een patiënt met een tumor die lekker op de achterbank zat.

Ze gaat deze week met de behandeling beginnen, samen met tien anderen, met wekelijkse injecties met Vincristine (Chemo therapie) die de tumoren gegarandeerd laat verdwijnen zodat de honden volledig kunnen herstellen. Binnenkort volgt er meer over dit onderwerp met een paar walgelijke foto’s.

Ik begrijp best wat het is om op Maandag morgen samen met anderen achterin de auto te zitten.

Behalve het gebrek aan beenruimte is het vervelend als er steeds iemand voor jou langs uit het raampje wil kijken, je kunt weinig meer doen dan een beetje achteruit zitten en het uitzicht delen!

Aangekomen in de Sea Games wijk vonden we de dame die ons had gebeld terwijl ze wanhopig had geprobeerd om de hond te redden. We waren te laat. Ze had gedaan wat ze kon en geprobeerd om een mix van kruiden en houtskool bij het dier naar binnen te krijgen maar helaas, de hond was al te ver heen en stierf een pijnlijke dood zoals zo vaak bij vergiftiging.

Ook als we eerder waren geweest was er weinig meer geweest wat we hadden kunnen doen. Misschien dat een dierenarts iets had kunnen doen maar ook dat blijft de vraag.

Deze wijk bestaat uit sociale woningbouw van de gemeente. We spraken met onze collega’s van Lanna Dogs over deze “moord” en kwamen er achter dat de hond in kwestie samen met een paar anderen, net was gesteriliseerd door een gemeentelijke dierenarts. Het is niet de eerste maal dat hier een hond is omgebracht in de wijk, we zijn al meerdere malen geïnformeerd over soortgelijke gevallen.

Wat kunnen we doen? Wat kan iemand überhaupt doen als een hondenhater vergiftigd voedsel neerlegt voor honden?

Het enige wat we kunnen doen is hopen dat de dader ooit betrapt wordt en dat men de moed heeft het te vertellen.

Maar we moeten ook bedenken dat…… een hond vergiftigen in Thailand niet als een vergrijp wordt gezien.