Zeven maanden geleden kwam Sientje bij ons. In de shelter van Care for Dogs had ze een plekje van een halve vierkante meter wat ze moest verdedigen tegen honderd andere honden en ze had het niet zo met mensen (behalve Sarah die haar zo af en toe mocht aanraken). Sientje was oud en helemaal niet happy.

Toen mijn vrouw dat verhaal hoorde stond voor haar onmiddellijk vast dat Sientje met ons mee zou gaan.

We kregen een gestreste hond afgeleverd die onmiddellijk op een voor haar gereed gemaakt plekje op het terras ging liggen, daar niet meer van opstond en venijnig tegen onze andere honden gromde en kefte. Niet dat daar veel reden toe was want die lieten haar gewoon met rust.

Ik trachtte haar om te kopen door ’s ochtends en ’s avonds stukjes gebakken lever op haar bedje te serveren. Dat werkte want ze liet zich dat goed smaken en na een week kon ik haar terloops over de neus aaien.

Nog wat later stond ze op en maakte, zo te zien op haar gemak, een wandelingetje door de tuin.

Het ijs leek gebroken en Sientje begon te ontdekken dat niemand haar plekje wilde inpikken en dat er nog veel meer leuke plekjes waren waar je ongestoord kon liggen of lopen.

Ze begon te ontdekken dat wij er nogal vaak waren en daar voelde ze zich goed bij. Na twee maanden kwam ze ook, eerst nog wat aarzelend, naar het hek als wij weer thuiskwamen maar al rap ontpopte ze zich als één van de meest hartstochtelijke begroeters die langdurig geaaid wilde worden en “even moest bijpraten” maar daarna als een gekke oude meid speels weg holde.

Ook ontdekte ze dat ze het heerlijk vond om over haar buik geaaid te worden en rekte zich daarbij dan steeds genotzuchtig uit.

Sientje was thuis. Dit was háár thuis!

Drie weken geleden begon ze ineens te sukkelen en kreeg angstaanjagende toevallen die eruit zagen als een epileptische aanval. We gingen naar de dierenarts. (zie dit verhaal)

Na de derde aanval leek ze geestelijk de weg volkomen kwijt te zijn en liep, zwaar hijgend, bij de meest onwaarschijnlijke plaatsen “iets te zoeken”. Ze wilde met alle geweld tussen twee terrasspijlen door of ze probeerde zich tussen twee dozen te wringen. Het leek of ze ergens een uitgang zocht.

We lieten haar buiten want dat leek ze te willen en ook omdat de andere honden door haar onrust werden aangestoken.

Mijn vrouw zei ’s nachts dat Sientje weg was. We hebben haar niet meer terug gezien.

Ze heeft waarschijnlijk in de rondom ons liggende bossen, een rustige plek gezocht om te kunnen sterven. Ze was altijd al een eigenwijze hond die dingen op haar manier wilde doen.

Rust zacht, lieverd. We zullen je missen.