Een overzicht van de recente gebeurtenissen bij de Nong pla Mon tempel, geschreven door Sandy Clyburn, een van de initiatiefnemers van het Hand & Poot Project van het Prem Centrum in Mae Rim.

Verscheidene weken terug begonnen we een nieuw project bij Prem en wilden we de leefsituatie van de zwerfhonden bij de tempel in het dorp verbeteren.

Ons doel was de zorg voor, en het welzijn van de honden: voedsel, schoon water, regelmatige inentingen, sterilisatie ter voorkoming van explosieve toename van ongewenste pups, medische zorg wanneer nodig en voortdurend toezicht.

Maar bovenal hoopten we deze prachtige dieren zo veel mogelijk liefde en aandacht te kunnen geven. Door schoolactiviteiten, zoals een trefbaltoernooi, hoopten we fondsen te genereren en het zo een zichzelf in stand houdende organisatie te laten worden. We wilden ook een bewustwording creëren, op school maar ook bij de bewoners in het dorp, betreffende de kwetsbaarheid van de honden die moeite genoeg moeten doen elke dag weer te overleven.

Tot aan deze week dachten we dat we behoorlijk succesvol waren; we hadden een goede relatie opgebouwd met de monniken, dankzij de hulp van een bewoner Kh. Lung Noi en Care for Dogs die ons steeds terzijde stonden. Als een probleem zich voordeed lieten de monniken ons dat onmiddellijk weten.

Dankzij hun snel reageren en onze snelle reacties daarop waren we veel effectiever dan we hadden kunnen anticiperen. Toen “Lucky” na haar operatie wat moeilijkheden kreeg, werden we gelijk gebeld en hadden we haar, met hulp van CfD nog dezelfde dag weer bij de dokter.

Twee weken geleden waren we toe aan de volgende stap; de studenten gingen daadwerkelijk deelnemen. Zonder hen zou succes van het project weinig kans hebben; we hadden hun enthousiasme, toewijding en mankracht hard nodig. We brachten een eerste bezoek aan de tempel: het was liefde op het eerste gezicht!

Iedere student zocht zichzelf een hond uit. Sommige kregen een speciale naam. De honden werden nauwkeurig onderzocht op lichamelijke toestand en de aanwezigheid van vlooien, teken, beten enzovoort.

De student maakte dan een rapport op en hield daarnaast een dagboekje bij met eventueel foto’s. Al deze informatie gaf een accuraat beeld van de hond in kwestie.

Het leek of het was gelukt, we hadden nu een drieweg partnerschap dat bestendig leek te zijn en ook bevorderlijk was voor het welzijn van de honden. We begonnen plannen te maken voor het nieuwe jaar: bezoeken, geld inzamelen en het blijven bevorderen van een bewustzijn over de situatie van deze dieren. Het was allemaal leuk en opwindend!

TOEN SLOEG DE REALITEIT TOE!

Later op die dag gingen we nadenken – waren we te snel geweest met onze blijheid, dachten we dat we er al waren?

DEZE TRAGEDIE HADDEN WE NOOIT KUNNEN VOORZIEN!!

…..we moesten wederom de realiteit van het dagelijkse leven van de honden onder ogen zien, waar ze ook leven; in de tempel of op straat.

Zoals zo vele mensen hebben we vaak (ten onrechte) het idee dat honden in een tempel relatief veilig zijn.

Nu moesten we door de vreselijke gebeurtenis ervaren dat dat niet zo is.

Iedere dag weer vechten de honden voor hun bestaan want er zijn nog steeds mensen die haatdragend, onverschillig of ronduit wreed tegenover de kwetsbare honden staan.

HELP!

Een van onze honden is beschoten!!! We vlogen naar de tempel. Het was “Mama”. Ze was kort geleden pas teruggekomen na haar sterilisatie en hersteltijd van e-canis. Ze was ontzettend blij geweest weer thuis te zijn. CfD kwam nog razendsnel met een ambulance maar voor Mama was het te laat. Een onverlaat had haar 3 maal beschoten, ze had geen kans gehad. Terwijl we nog met Mama bezig waren, zag Joy dat “Star”, de dochter van Mama, zwaar gewond was aan haar poot en schouder. Iemand had haar met een object hard geslagen. We waren allen enorm ontdaan.

ONS DOEL IS NU UITGEBREID/strong>

Om dit soort wreedheden tegen te gaan is nu een belangrijke toevoeging aan ons actieplan. Toen de studenten Donderdag bij de tempel kwamen waren er twee honden weg. We hadden het moeilijk om ze uit te leggen wat er met Mama en Star was gebeurd. Ook zij waren verdrietig. Voor ons allemaal was het een zwarte dag. Het versterkte wel onze vastbeslotenheid om onze vrienden bij de tempel te blijven helpen! We zullen ons blijven inzetten en overal blijven ijveren voor een beter leven voor de viervoeters. Volgend jaar komen er ook weer toegewijde studenten die zich op hun beurt weer zullen inzetten voor een beter leven van zwerfhonden. We kunnen alleen maar hopen dat de zinloze wreedheid een keer stopt.

Sandy Clyburn