Vandaag had ik het genoegen de cabine te delen met een lieve vriendin, met nog wat anderen achterin, wij spraken de hele rit met elkaar en waren niet zo met onze gedachten bij de buitenwereld.

We hadden het over het weer en wat er allemaal op de shelter gebeurde. De nieuwe aanbouw met de vernieuwde en verbeterde wasfaciliteiten. Ze leek erg opgetogen over alles maar het kon ook zijn omdat we weer eens op weg waren. Haar lach is onbetaalbaar!

Voor mensen die Sheena niet kennen is het misschien moeilijk te begrijpen maar deze dame is zeer bijzonder en ze heeft een geweldig fijn karakter. Kom toch eens langs bij de shelter om haar te ontmoeten ze zal het zeker weten te waarderen.

Eenmaal bij de kliniek stroopte Dr. Bing de mouwen maar eens op om onze 9 honden te gaan bekijken.

Dusty wacht op haar operatie maar had wat vocht in de longen dus moest alles uitgesteld worden. Deze week was het al beter maar nog niet goed genoeg dus moet ze nog minstens een week met haar naar binnen krullende oogleden rondlopen.

Sheena haar bloed werd gecontroleerd en alles was goed alleen had ze minder bloedplaatjes; we blijven dus nog met haar blaasprobleem zitten.

Nu Daeng was de derde; vorige maand was ze aangereden door een auto en nu had ze een paar pennen in haar voorpoten.

Haar heupen waren er slecht aan toe maar waren nu goed en ook haar voorpoten waren mooi geheeld. Volgende week kunnen de pinnen eruit.

IceCream, of I-Team als het op z’n Thai wordt uitgesproken was er om naar haar poot te laten kijken.

Ze was te vroeg bij haar moeder weggehaald en gedumpt.

Het effect daarvan is dat haar botten niet goed ontwikkelen terwijl haar lichaam gewoon doorgroeit. Haar dijbeen was gebroken, verkeerd geheeld en weer gebroken.

Dat been zal nooit meer sterk zijn en dokter stelde voor om te amputeren om haar zo voor een continue herhaling van breuk – heling – breuk te bewaren.

Het is een erg levendig meisje en we proberen haar rustig te houden zodat ze kan helen of niets breken maar we realiseren ons maar al te goed dat we haar daarmee ook belemmeren om met andere honden te spelen; iets wat een jonge hond eigenlijk zou moeten doen. Te weten dat haar veel ontzegd wordt stemt ons niet vrolijk.

Een paar maanden geleden was Mii (Beer) bij ons gekomen met een tumor op haar zij.

Het was verwijderd en na haar volledig herstel was ze weer teruggebracht op haar oude stek. Daar wonen mensen die haar voeden en ons gebeld hadden toen ze de tumor had maar ons verder vertellen dat ze niet bij hen hoort. Begrijpt u?? Wij ook niet.

Maar Mii kreeg nog een paar tumoren (3). Ze krijgt nu medicijnen om de groei te vertragen maar daarnaast ook chemotherapie.

Haar nieren en lever zijn goed dus ze moet de behandeling aankunnen.

U dacht: “een Gremlin” of “ET bestaat echt”, net zoals ik. MiMi is een knot wol (in de knoop) met de ogen van een grote pop. Een angstaanjagende combinatie; totdat je haar aait en ziet wat een lieve en warme hond ze is. Ze heeft een huidprobleem, iets met bacteriën, en haar tepels suggereren dat ze gaat bevallen of dat ze het net achter de rug heeft. De foto bracht echter aan het licht dat haar baarmoeder is vergroot.

De kleine lieverd is gisteren pas op de shelter gearriveerd nadat ze bij een tempel was gedumpt. We weten dus niets van haar.

Samen met MiMi was ook MoMo gekomen, een wat grotere en meer uitgesproken poedel. Men dacht op de shelter dat ze nagekeken moest worden want ze at niet en was erg stil. De dokter vond echter niets en vond het waarschijnlijk dat ze emotioneel een klap had gehad. Het is niet leuk om gedumpt te worden.

Maggi / Henry, nummer 8, was al eerder geweest met een infectie aan zijn anale klieren.

De infectie is terug, het rode, opgezette exterieur van zijn achterwerk is geïrriteerd. Na een zorgvuldige scheerbeurt, door de assistente, dacht dokter aan een ander medicijn om de zwelling en de irritatie te verminderen en hopelijk ook de infectie.

Over twee weken wordt er weer gekeken en besloten of er misschien chirurgie aan te pas moet komen.

Waarom is Magnum altijd als laatste aan de beurt, hoor ik u vragen. Iedereen is bang voor hem en om hem met de grote “trechter” uit de transportkooi te krijgen is een regelrechte nachtmerrie wat vaak ontaard in een heus gevecht waarbij iedereen goed moet oppassen geen rondzwaaiende lichaamsdelen tussen zijn tanden te laten slingeren.

Nu is Magnum eigenlijk een reuze aardige hond maar zijn halsband, de kooi en met allerlei vreemde handen die aan hem sjorren wordt het hem wat te veel en laat hij zijn spreekwoordelijke verdraagzaamheid wel eens gaan. Arme jongen.

Gelukkig zag zijn wond er al veel beter uit al zijn we er nog lang niet. We gaan gewoon door totdat we hem genezen kunnen verklaren.