Iedereen die naast een Alsatier heeft gestaan weet wat ik bedoel als ik zeg “een Grote Jongen”, en als je hem, zoals ik, naast je hebt gehad in de auto hoef ik helemaal niets meer uit te leggen.

Met een grote hond als Freedom hebben we grotere transportkooien nodig en een grotere truck.

Deze week gingen we met 7 honden in de truck en kwam Freedom naast mij in de cabine samen met Noi Na, een kleine lieverd met wratten in haar mond. Ze was wat bang voor Freedom dus kroop ze weg achter mij met haar kop op mijn schouder.

Inderdaad, zo reed ik naar de stad met een kop in mijn nek een kop op mijn dij en af en toe, dichtbij het achterwerk van Freedom die dan uit het zijraam wilde kijken. Gezellig was het zeker.

Noi Na kwijlde gezellig in mijn nek maar dat was van de stress van de reis en het gezelschap van de grote hond.

Eenmaal gearriveerd was iedereen erg opgelucht.

Noi Na was als eerste aan de beurt voor haar wratten. We hebben wel vaker honden met deze aandoening maar de gebruikelijke behandeling lijkt bij haar niet aan te slaan.

Dr. Beer dacht dat het type wrat dan toch misschien anders was dan gebruikelijk. Ze stelde een operatie voor om de ongeveer 12 ongewenste groeisels te verwijderen. Morgen gaat ze onder het mes.

Freedom was de volgende; hij is wel aanwezig in een kleine behandelkamer met een dokter, twee assistenten een tafel, apparatuur en nog wat andere honden. Zijn huidprobleem keert terug en hij heeft veel jeuk, hij krabbelt zich veel. Zijn huid voelt wasachtig aan en hij verspreidt een bepaald uitgesproken geur.

Onze eigen diagnose werd bevestigd; hij krijgt medicijnen tegen schimmel en moet 6 weken pillen gaan slikken. Het jeuken zal nu spoedig stoppen.

Dusty, de hond met een wond op haar hoofd in op haar oor, ziet er al beter uit dan een paar weken geleden. Haar oogleden krullen nu naar binnen; ze ondergaat een kleine operatie zodat dat hersteld wordt en haar ogen niet meer zo tranen.

Tduk Tdik was er vandaag ook bij, een hond uit het dorp; zij heeft een tumor.

Een paar weken geleden was ze al geweest maar de tumor kon alleen geopereerd worden als deze groter werd.

Na veel geworstel, gegrom en gegrauw kregen we haar eindelijk op haar rug zodat we konden kijken.

Op de foto ziet het er uit als de mannelijke genitaliën. Ja, het was groter geworden en ook zij zou de volgende dag geholpen worden.

Noi is een nieuw geval. Haar huid werd onderzocht en het bleek dat zij schurft had. De komende maanden krijgt zij Ivomec met anti histamine en antibiotica, daarnaast krijgt ze de “trechter” zodat ze zich niet meer kan krabben want anders krijgt ze naast haar huidaandoening ook nog een oogprobleem.

Door het vele krabbelen heeft ze nu geïrriteerde ogen met ontstekingen zodat we haar ogen iedere dag met druppels moeten behandelen. Dat zal nog wel een paar weken duren.

Ze woont in het dorp en we zijn er niet zeker van of ze de behandeling daar wel krijgt dus houden we haar zolang in de shelter.

Verleden week was Magnum hier geweest voor zijn voet. Hij was in Januari bij de shelter gekomen met een ontbrekende teen. Sinds die tijd draagt hij zo’n antikrabhalsband en hebben we zijn wond verzorgd met o.a. antibiotica.

Een paar weken geleden ging het al beter dus lieten we het verband er af, onmiddellijk ging het weer slechter met de wond. Daarna hebben we, op aanraden van de arts, zuurstof gebruikt wat alles nog verder deed verslechteren.

Dr. Beer vond dat de hond een erg afwijkend helingsproces had.

We gaan nu testen op diabetes. Morgen komt hij terug om met nuchtere maag zijn suikerwaarden te laten testen op afwijkingen.

Voordat er weer verbonden werd spoot Dr. Beer er “Nano Wound – Eerste hulp Wondverzorging” op. In plaats van enkele maanden zou hiermee de wond in enkele weken kunnen genezen. Mmmm… zeg, Vet Planet, zouden wij dat wonderspul niet eens een tijdje gratis kunnen uitproberen?

Perry, u weet nog wel misschien, de verlamde hond die door twee gebroken achterpoten en heup niet meer normaal kon lopen. Hij sleept zich verbazend snel op zijn voorpoten rond maar krijgt daardoor flinke verwondingen aan zijn achterlijf.

Fred, een van onze vrijwilligers, die samen met zijn vrouw Alfa, Perry een weekje verzorgd heeft maakte zich zorgen over de urine en de ontlasting die ongecontroleerd afgevoerd lijkt te worden.

De test bracht niets aan het licht maar steeds als we hem aanraakten reageerde hij als een plastic zak met water en een gaatje; hij lekte. Met zijn penis, ook verlamd, continue buitenboord en het vlees ruw geschuurd en een beetje ontstoken door de urine zou je kunnen zeggen dat Perry een probleem heeft.

Ook zijn Fred en Alfa bezorgd over de constante verwondingen die hij zichzelf toebrengt en suggereerden dat er misschien iets gefabriceerd zou moeten worden zoals een sleetje of een schoenzool zodat hij kan gaan en staan waar hij wil. Wat er verder ook gebeurt, Perry staat op de nominatie om door hen geadopteerd te worden onder het motto: Als er iemand een kans verdient is het toch zeker deze actieve en levenslustige hond!

Het artsenteam liet toen een opmerkelijk staaltje huisvlijt zien; met een stuk plastic fles, wat verband en een door hitte vervormbaar stuk materiaal werd een vorm van Perry’s achterlijf gemaakt. Helaas bewoog onze man en mislukte alles maar een idee werd geboren.

Na de lunch in de buurt van de shelter kwam Kh. Nod terug met 2 verdoofde tempelhonden die morgen gesteriliseerd gaan worden.

Er was ook nog Spot, een hond die ook moeite heeft met haar wond en een hoop bloed verliest. We maken ons zorgen.

We houden haar in afzondering en hopen dat ze hersteld.