Ik heb nu meer dan 100 vrienden in alle soorten en maten en ik had nooit verwacht om zulke diepe en bestendige vriendschappen te vinden, en zeker niet zo snel na mijn aankomst in Chiang Mai. Hun namen weet ik nog niet allemaal maar ieder heeft zijn eigen persoonlijkheid en ook zijn eigenaardigheden. Maar bovenal, ieder van mijn viervoetige vrienden geeft mij zijn/haar liefde, tijd en vertrouwen. Wat wil je nog meer?

Voor nieuwe vrijwilligers hoop ik dat de volgende opsomming zal helpen om hen snel goed te leren kennen. Misschien kunnen we verhalen uitwisselen omdat ook jij er speciale, bijzondere vriendschappen zult vinden.

Mocht u erover denken een hond te adopteren dan wordt u misschien geïnspireerd door mijn beschrijvingen en komt eens een kijkje nemen op de shelter. Ik hoop het van harte.

Zo hebben we Judy Black – een beroemdheid bij CfD- zij houdt je hand vast en legt haar andere poot er bovenop als een oudere vertrouwenwekkende tante waar je eens fijn je hart bij uitstort. Ze is gek op wandelen en gaat goed om met kinderen en andere honden.

Dan hebben we Chow Guai – ‘Black Jelly’ zowel in naam als karakter – een geweldige knul die het klaarspeelt om overal tegelijk te zijn en graag door het bos struint met vrienden; hij komt ONMIDDELLIJK als hij wordt geroepen of gefloten. Zijn beste kameraad is op deze wandelingen is Nong Mai – de perfecte Thaise dame die compleet verstijft bij het zien van de lijn maar die ook graag vrij rondloopt, erg voorzichtig is bij straten en altijd in de gaten houdt waar ik ben of even terugkomt om gerustgesteld te worden.

Dana, een zwarte schoonheid, ook gek op wandelen en zij geeft haar begeleider flink wat oefening, net zoals Tara, een grote baby die graag met haar 20 kg. op je schoot zit.
Dan hebben we ook nog Jesse, een goudkleurig meisje die hondsdolheid heeft gehad, dat kun je nog zien aan haar gebit, maar die een erg zachtaardig karakter heeft.

Eenmaal was Dana ontsnapt en rende met Chow Guai rond voor een paar minuten en verbaasde mij hogelijk door plotseling terug bij mij te komen om even geaaid te worden. Dana heeft haar favorieten maar waarschuwt iedereen waar ze geen tijd voor heeft.

En hond waarmee Dana haar afkeer van “de lijn” mee deelt is Vivian – die nu zo’n lampekap draagt omdat iemand (we weten niet wie maar hebben een vermoeden) in haar oor heeft gebeten. Vivian is een erg nerveuze maar aanhankelijke hond, een beetje zoals Pink – die ook net de geneugten van een wandeling had ontdekt – een goede manier om wat spanningen kwijt te raken. Jammer genoeg moest ik voortijdig terug naar Engeland.

Lieve Vivian, hoe gaat het met je oor? Ik kom gauw weer terug, ik beloof het! In de tussentijd is er vast iemand anders die met je gaat wandelen, je geniet er immers zo van…..

Een van de eerste honden waarmee ik ging wandelen was Job – eigenlijk alleen omdat ze altijd dicht bij het hek zit, hopend op dit soort gelegenheden. Job heeft ook een lampekap omdat ze last heeft van haar gevoelige poten wat haar niet stopt om telkens weer ergens te gaan graven.

Ze is een welkome aanvulling op een wandelgroep want ze wandelt gezellig mee en wil graag overal even snuffelen, zo nauwkeurig en behoedzaam als een truffelvarken. Zij moet niet worden gekoppeld aan honden zoals Dana want zij neemt haar gesnuffel uiterst serieus en de andere honden hebben daarvoor veel te veel haast.

Judy Black echter wil graag overal bij helpen net zoals Sweetie – als ze maar even door de bladeren mag rollen.

Sophie is een lief klein hondje zowel aan als zonder lijn maar zij moet op haar speciale plek gras eten, dat moet nu eenmaal, voordat ze met duizelingwekkende snelheid terug holt naar de groep – zo snel dat ze mij bijna een keer omver gooide in haar haast.

Law is een leuke maar tirannieke hond binnen de omheining maar buiten de zachtheid en meegaandheid zelve.

Pas geleden namen we 3 vijf maanden oude puppy’s mee op hun eerste wandeling. Voor Namtaan, Malako en Moi Nah was de lijn eerst eng en eentje moest gedragen worden alvorens hij zelf ging lopen. Het duurde niet lang voordat de vrijheid riep en ze met alle geweld het bos in wilden, ze moesten wel zo om de vijf stappen geaaid worden en we gaven ze ook steeds snoepjes omdat ze zo onweerstaanbaar lief waren.

Een ander hoogtepunt was de adoptie van de 3 maanden oude Ngoen – betekent Zilver. Het was tijdens Song Kran dat een leuk gezin naar de shelter kwam om een hond uit te zoeken. Ouders en twee kinderen. Nadat ze binnen waren kwam kleine Zilver al kwispelend aangewaggeld waarop de kleine jongen uitriep:” die wil ik!”. Ze waren voor elkaar gemaakt en pas heb ik nog gehoord dat het erg goed gaat met hem en dat ze erg blij met hem zijn. (zie foto)

In de shelter zijn ook nog twee VIP’s die iedereen zou moeten zien: Paul and Kazim. Ik kan niet zonder ontroering aan ze denken. Kazim is blind en Paul zijn achterpoten zijn verlamd. Beiden zijn ongelooflijk zachtaardig en vriendelijk. Kazim is helemaal happy als hij ergens rustig in de schaduw kan liggen en vindt het prima als iemand even met hem praat. Paul is een beetje meer gefrustreerd want hij is eigenlijk een actieve onderzoekende hond maar hij kan niet bij de anderen zijn door zijn handicap. Maar na een wandeling met zijn rolstoel is ook hij erg vrolijk en na een borstelbeurt ziet hij er weer schitterend uit! Geef ze een kus van mij!

Er zijn nog zoveel andere honden het vermelden waard – Jenny en James – die zo mooi zijn van binnen, Ginger – gewoon te lief, Tina – Houdt van een goede borstelbeurt, als ze tenminste stil kan blijven zitten, Sally – zij is gek op Verne, Bor – een lieve, zachte reus , Banjo – erg verlegen maar het helpt als je op de hurken gaat; meer naar zijn niveau! Alice, Kai, Kevin, Dharma, Jojo, Orchid – zie ‘Ginger’, Sam – die nu in quarantaine zit maar die ik weer helemaal gezond hoop te zien zo gauw ik terug ben in Chiang Mai – hetzelfde voor Dylan. Er is nog Judy White en Sheena – lieve oude tantes, dat lieve meisje (Ik vergeet haar naam steeds) die echt glimlacht als we in de shelter aankomen, Deng – die ik af en toe mag aaien, Panda – die ik pas na drie weken mocht aanraken, en al die anderen die ik zo graag weer wil zien als ik weer terug kom.

Veel van deze honden hebben erg geleden. Sommige zijn achtergelaten of gedumpt, anderen zijn mishandeld en sommigen beide, maar allemaal hebben ze mij wat geleerd: wat er ook is gebeurt – Mai Pen Rai.
Morgen is er weer een dag.

Tot gauw. xxxx