Vandaag was een makkie, nou ja, niet echt maar het is onnodig om het over de moeilijkheden te hebben.

Vandaag had ik een professioneel vrijwilligster bij me die nu 3 maanden in Thailand is en in die tijd bij meer “Wildlife” organisaties heeft gewerkt dan u en ik warm avondeten hebben gehad. (komt uit het Engels)

Margo is een energiek iemand en het was leuk om haar te ontmoeten en ervaringen uit te wisselen.

Uit de shelter namen we Kai Mook mee voor bloedonderzoek, Chrissy om haar recente knieoperatie te laten nakijken en een verfomfaaide kleine Shi Tzu die was afgeleverd uit een dorpje achterop een brommer.

Margo & ik haalden nog een kleine pup op die een week geleden een auto-ongeluk had gehad en behalve een manke poot ook problemen met haar bek had.

Onze verzorgmoeder had 4 patiënten dus hadden we nu 8 honden in de truck. Zoals u kunt zien kwam Gill ook mee en zat achterin bij de grote jongens die allemaal genoten van de trip en de frisse lucht.

Als eerste waren Hope & Freedom aan de beurt en hun bloed werd getest net zoals Charlie’s & Cara’s bloed, ze worden allen verpleegd door Gill. Jammer genoeg ging de machine nu net kapot wat betekent dat het bloed weg gestuurd wordt wat langer duurt en meer kost.

De grote jongens zijn enorm vooruit gegaan sinds hun redding; ze komen weer op gewicht en worden al wat vrolijker. Gill doet ze hun nachtmerrie wel vergeten.

Volgende was de pup met het verkeersongeluk, deze werd onmiddelijk meegenomen door Dr. Manachart
voor een röntgenfoto.

Geconcludeerd werd dat de kaak en het gedeelte rond het oog maar ook andere delen van de schedel waren beschadigd. Maar het enige wat we hoefden te doen was haar extra vitaminen geven en een pijnstiller om verder haar jonge lichaam zichzelf te laten helen.

Het recept is dus: 1 Rimadyl 75mg tablet fijnmalen, mixen met een vitamine drankje zoals Seven Seas en dan 1cc per kilo gewicht twee maal daags.

Pang, de kleine Shi Tzu was de volgende en door de stank wist iedereen gelijk dat de maden aan rottend vlees aan het knabbelen waren. Door het vele haar konden we echter niets zien.

Na een beetje worstelen (kijk hoeveel handen dit monster moeten bedwingen) konden we het haar bij de wonden wegscheren. Klaarblijkelijk was ze een paar weken geleden gebeten door een andere hond, zo werd ons verteld door de vrouw die haar had gebracht.

Wat die vrouw niet wist was dat haar rechter hubertusklauw in zichzelf was gegroeid en daardoor zo was ontstoken dat vliegen er eitjes hadden gelegd en ook hier de maden aan het opruimen waren.

Nadat alles was schoongemaakt en verbonden ging ze weer mee naar de shelter waar ze dagelijks verzorgd zal worden voordat ze weer naar huis kan.

Dat was no. 7. Kai Mook was leuk meegereden maar kon niet onderzocht worden. We dachten dat haar bloed gecontroleerd moest worden op Hepatozoonosis, ook bekend als H-Canis, een parasiet die gevonden was in een andere hond in de buurt waar zij woonde voordat ze naar de shelter kwam. De ziekte kan worden verspreid door teken maar ook kunnen honden elkaar infecteren.

Jammer genoeg kan deze kliniek, alhoewel een van de best toegeruste in Chiang Mai, deze test niet doen en werden we doorverwezen naar de University Training Facility.