Begin Februari werd Care for Dogs gebeld door een supporter die zich zorgen maakte over de gezondheid en het welzijn van een straathond die “woonde” bij een winkel waar zij dagelijks kwam.

We spraken met de winkeleigenaar die vertelde dat de hond, die ze Lucky hadden genoemd, op een dag was gekomen en het stukje straat voor de winkel tot zijn territorium had verklaard.

Hij vertelde ook dat zijn eigen hond wel met Lucky overweg kon maar dat hij in toenemende mate agressief reageerde op andere honden die zijn stukje beton wilden betreden en ook vervelend werd voor klanten die een hond bij zich hadden. Daarnaast vond men dat zijn gezondheid een risico was voor andere honden en wellicht zelfs voor mensen.

We hebben helaas geen foto van hem toen we hem voor het eerst zagen, hij was een wat kwaaie,bange zwerver en dus niet goed te benaderen, maar we hebben wel een mooi plaatje van het profiel van zijn achterkant.

Hij zag er niet goed uit, zijn droge, kale huid bloedde hier en daar en was ontstoken door het constante krabbelen tegen de jeuk. Zijn hele kop was nagenoeg kaal.

Lucky werd meegenomen naar de dierenarts waar werd vastgesteld dat hij leed aan Dermodec Mange: schurft.

Eerst wilden we hem meenemen naar de shelter omdat omwonenden hadden gedreigd hem te vergiftigen en ook de winkeleigenaar had gezegd dat de zaken slecht gingen en hij een kwade, bloederige hond voor de deur kon missen als kiespijn.

Toen kwam het slechte nieuws: een paar puppy’s die bij de shelter waren gearriveerd bleken te lijden aan Parvo-Virus en Lucky zou, zonder vaccinatie, dit makkelijk kunnen oplopen en er aan kunnen overlijden.

Dus Lucky bleef “thuis” en werd daar behandeld met Ivomec, om de bacteriën te doden, samen met Cefalexine, een antibioticum tegen de infectie en prednisolone tegen de jeuk; dit alles verpakt in onweerstaanbare lekkere hapjes.

Na een week behandelen hoorden we, van de mensen die de behandeling op zich genomen hadden, dat Lucky er welliswaar al beter uitzag maar dat er nu bloed uit zijn neus kwam.

Alarm!! Was het vergiftiging of toch een verkeerde behandeling; hij moest zo snel mogelijk naar de dierenarts.

Lucky was nu een stuk vriendelijker en wilde zelfs een poot geven ter begroeting. Zijn ogen waren helderder en hij was wel in voor een praatje. De infectie van zijn huid was verminderd en de open zweren waren nu droog.

Maar als hij sliep liep het bloed zijn neus uit en was hij wakker dan druppelde het waar hij stond of liep.

De dierenarts opperde drie mogelijkheden voor zijn huidige conditie; hij had mogelijk een tumor of hij had Cryptococcus opgelopen (een schimmel infectie) of, als derde mogelijkheid, hij had E-Canis (Ehrlichiosis).

We bespraken een en ander en kwamen tot de conclusie dat het waarschijnlijk E-Canis was.

Nu hadden we de keus: 800 baht uitgeven voor de “SnapTest” om te zien of het echt E-Canis was of gelijk met de behandeling met Doxycycline beginnen en hopen dat dat het was. 800 baht is veel geld en de arts zei dat ze sowieso Doxycycline zou voorschrijven, de keus was dus snel gemaakt.

Een klein voorbeeld van “hoe ga je om met de beschikbare financiën”.

Lucky is nu in de shelter en heeft veel vrienden waarvan velen iets soortgelijks hebben meegemaakt. Zijn jas groeit aardig aan, het bloeden is gestopt maar het beste nieuws is toch: Iedereen mist hem bij de winkel en men wil graag dat hij weer thuiskomt!