Neemt u er een kopje thee of koffie bij en ga er maar eens lekker voor zitten; dit is een interessant verslag van onze dierenartstrip.

Maar eerst even over de shelter. Er veranderd erg veel op het moment; we bouwen een kliniek met een operatiekamer en een nieuw kantoor annex winkel, erg spannend allemaal. Dit vraagt veel overleg, organisatie en planning. Het vraagt ook geld en binnenkort starten we dan ook de “Brick by Brick, Paw by Paw” sponsoring campagne om extra geld in te zamelen.

We beseffen zeer goed dat het een beetje “het paard achter de wagen spannen” is maar het project begon ineens en leek niet meer te stoppen. Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden (Rome is de hoofdstad van Italië), Keulen en Aken zijn ook niet in 1 dag gebouwd en van uitstel komt afstel; vandaar dus.

Maar zoals u op de foto’s kunt zien; het begint al vorm te krijgen.

Alhoewel ik om 9.00 uur bij de shelter kwam ging ik toch pas om 11.00 weg met 11 honden aan boord, richting Purpoon kliniek.

Max, Dusty & Judy White zaten naast mij in de cabine en als ik optrok gingen de ruitenwissers aan want Max wilde graag meesturen en vooral meekijken. Judy & Dusty wilden beiden tegelijkertijd op mijn schoot, dat was een beetje moeilijk, maar Judy won, wat een knuffeltante is dat.

Bij de dokter mocht Max gelijk op de tafel. We hadden geronnen bloed op zijn kop gezien en ook dat zijn ogen blauw werden. Dokter schoor wat haar weg en ontdekte een paar wondjes.

Dr. Beer maakte alles schoon en verbond de wonden. Een jaar geleden liep onze jongen vrijwel wekelijks met zijn oren in het verband.

Max’s ogen hebben hun oude probleem terug; ‘Dry Eye’ wat maakt dat hij waterige ogen heeft die langzaam blauw worden. Hij is al wat ouder en dat helpt ook niet echt; hij zal de rest van zijn leven oogdruppels moeten hebben.

Judy White was de volgende, ze had bloed in haar urine en een foto zou moeten uitwijzen wat het probleem was.

Het resultaat was een berg ontlasting.

Dus zonder verklaring van het probleem zullen we haar goed in de gaten moeten houden.

Judy is erg oud. We denken dat ze nu de oudste bewoner van de shelter is.

Ze heeft een ruis in haar hart, zware artritis en een lange geschiedenis met tumoren maar ze houdt vol en heeft, behalve een zeer prettige natuur, nog een geweldige eetlust.

We hopen dat we haar, in deze laatste fase van haar leven, veiligheid en warmte kunnen geven.

Dusty was aan de beurt, wachtend op haar Entropie operatie, was ze wat slap en lusteloos geworden.

Na beluistering van haar longen bleek dat ze een longontsteking had. Dat moet dus eerst genezen voordat ze een operatie aan kan.

Tac, een hele mooie jongen, werd de afgelopen week onwel; hij was depressief, had koorts en wilde niet meer eten.

We hadden hem, zo bleek nu, goed behandeld, de koorts was weg, hij leek weer wat vrolijker maar toch werd er een bloedtest gedaan om te kijken of hij niet iets ernstigs onder de leden heeft.

Dit weekeinde werden we, op ons gebruikelijke lunchadres, geattendeerd op een recentelijk gedumpte Chiwawa. We hebben hem meegenomen naar de shelter omdat hij tranende ogen had en in ieder geval te klein om zomaar zonder hulp rond te laten lopen.

Dr. Beer deed de traantest, de lichttest en nam wat bloed af. Toen ze onder zijn oogleden keek kreeg ze een idee. Het begin van Glaucoma.

Het bloed gaf onder de microscoop een angstaanjagend beeld. Veel “kettingachtige” rode circels. Hier een paar plaatjes die Google gevonden heeft …

Dr. Beer dacht dat dit een in Chiang Mai uiterst zeldzame bloedparasiet was. We realiseerden ons dat dit een ernstige zaak was.

Bij beluistering van zijn hart hoorde dokter een abnormaal geluid en dacht aan hartworm maar zonder een hele dure test wist ze het niet zeker. Ook zijn longen waren niet in orde. Uit de bloedtest kwam ook naar voren dat zijn lever niet in orde was.

De dumpers van deze hond maakten zich misschien zorgen over dure behandelingen en vonden het wellicht beter hem ergens langs de straat achter te laten.

We zien veel honden die niet gevaccineerd zijn en een geval als dit sterkt ons in de opvatting dat het belangrijk is zoveel mogelijk honden te vaccineren waar we ook komen.

Hij krijgt nu zijn medicijnen maar het is nog te vroeg om iets te kunnen zeggen, de behandeling om al zijn problemen te genezen zou best te zwaar voor hem kunnen zijn.

Volgende was Bhee. Velen kennen hem wel, hinkend op 3 poten met de 4de opgetrokken, bij de Samoeng road.

Iemand had gezien dat hij een loopoog had dus hebben we hem gelijk ingedeeld bij de vettrip.

Dr. Beer nam haar magische lamp en constateerde dat hij Posterior Lens Luxatie. Nou ja, ze zei het niet met deze woorden maar ik begreep wat ze bedoelde. Ik google nogal veel.

Daarna keek ze naar zijn manke poot maar hij maakte zoveel bezwaar dat besloten werd hem onder narcose te onderzoeken. Vanavond krijgt hij geen eten en morgen komt hij weer terug.

Arme Bhee, hij heeft een geweldig karakter; zachtaardig, lief en aanhalig. Voor een zwerfhond heeft hij prima sociale vaardigheden.

De volgende waren twee honden die door een vrijwilliger ware gesignaleerd, Laa & Dam. Laa is een Labradorachtige hond al is dat moeilijk te zien zo zonder haar, hij heeft namelijk schurft. Zijn huisgenoot, de zwarte hond, werd binnen gehouden, waarom dat was, is ons een raadsel.

De eigenaren zeiden dat hij moeilijk was gaan lopen na een verkeerd geplaatste injectie maar dokter denkt dat het meer waarschijnlijk is dat hij lijdt aan een bloedparasiet en dat de bewuste injectie slechts toevallig samenviel met de eerste verschijnselen.

Zijn lever is in orde en we wachten nu op de volgende bloedtest maar in de tussentijd krijgt hij een bloedparasiet behandeling en zenuwversterkende middelen.

Zijn uitgemergelde lichaam doet ons verdriet en zeker omdat van de 3 honden van deze familie, er 2 een zeer slechte gezondheid hebben. Onwetendheid, verwaarlozing en soms geldgebrek zijn zaken waar we vrijwel dagelijks mee te maken hebben.

Billy was ons volgende slachtoffer.

En paar maanden geledenkwam hij bij ons; vol met wonden en tumoren.

Zijn behandeling is nu klaar maar hij blijft maar last houden van een wondje onder zijn oog wat vol zit met mucus, het ziet er niet goed uit.

Hij had veel pijn van het onderzoek en ook hij wordt morgen onder narcose onderzocht alhoewel dokter al denkt dat de TvT verwoestend werk heeft gedaan aan het bot.

Khaow was bij de shelter gekomen zonder haar, ze zag eruit als een Rinoceros. Ze was humeurig en ongeduldig en zelfs heur haar weigerde om terug te keren.

Vandaag werd alles duidelijk.

Dr. Beer opende een boek en liet zien dat ze leed aan Cushings Syndrome, alhoewel er geen plaatjes bij zijn, kunt u deze elders op het web wel vinden. In ieder geval is wat u op de foto ziet identiek.

Een van de bijverschijnselen zijn overproductieve talgklieren. Ook was ze mank gaan lopen en de gewrichten maken geluid en ze heeft pijn. Allemaal verschijnselen van de aandoening.

Magnum, die zijn antikrabhalsband nu 8 maanden draagt had een ernstige wond die maar niet wilde genezen.

Na een test bleek dat hij geen diabetes heeft en nu, met nieuwe medicijnen, ziet het er ineens een stuk beter uit. Laten we hopen dat het nu geneest!

Dit was een slopende dag geweest en op de terugweg lag zowat iedereen te slapen. Uitgeput (een beetje zoals dit verslag eigenlijk).