Nola Kelsey is een fervent supporter van ons werk en heeft onlangs een interview gehad met Amandine Lecesne, mede-oprichter van Care for Dogs. Lees hier meer over Nola’s werk…

De Oprichting van een Thaise Honden Hulp Organisatie – Care for Dogs

Een Interview met Amandine Lecesne, mede-oprichter van Care for Dogs in Chiangmai, Thailand

Het oprichten van een dieren hulporganisatie is niet voor weekhartige figuren. Om een dergelijke organisatie op te zetten in een vreemd land met onbekende regels en een totaal andere benadering van het probleem is nogal intimiderend, tenminste voor de meeste mensen. Maar zonder deze moedige mensen zou het lot van nog veel meer dieren er slecht uitzien. En niet te vergeten het grote aantal vrijwilligers die nergens met hun goede wil en energie naar toe kunnen.

Deze zomer werd de derde verjaardag van CfD gevierd. Overigens mijn favoriete plek om te vrijwilligeren; uren heb ik er doorgebracht met de honden om daags erna mee te gaan om te helpen honden te vangen bij een tempel vanwege het sterilisatie programma. Ik tel de dagen tot mijn terugkeer; ik wil meer weten en leren.

Hoe kwam het toch dat deze buitengewone mensen dit hadden willen doen, iets wat ook de meest doorgewinterde dierenhelpers moeilijk of zelfs onmogelijk leken te vinden; het van de grond af opbouwen van een shelter. Wat waren hun motieven? Een hang naar het onmogelijke? Of toch iets anders?
Hieronder vindt u een interview met Amandine Lecesne. Amandine is mede-oprichter van Care for Dogs.

Hoe ben je ooit begonnen met het helpen van dieren?

“Ik ben opgegroeid in de Franse Alpen en herinner mij nog dat ik uit mijn raam de herten kon zien en hun schoonheid en elegantie bewonderde. Toen ik 13 was ben ik gestopt met het eten van vlees, uit respect voor het leven van dieren, en op mijn 17de begon ik te dromen van een shelter. Nooit heb ik hier een begin mee gemaakt maar toen de gelegenheid zich voordeed Care for Dogs op te richten heb ik de mogelijkheid met beide handen aangegrepen!”

Hoe ben je in Thailand terecht gekomen?

“Ik kwam in 2005 naar Thailand om als docent te werken en om wat vrijwilligerswerk te doen. Wat ik precies wilde wist ik nog niet precies maar ik wilde voor mijzelf meerdere dingen onderzoeken. Eenmaal daar aangekomen zag ik de honderden straathonden die mank, ziek of hongerig op zoek waren naar iets te eten. Geschopt en geslagen, nesten jonge pups werpend op een straathoek, rondlopend met tumors en open wonden, onder de teken en vlooien of gewond rakend ten gevolge van verkeersongelukken. Het helpen van straathonden werd het hoofddoel en het was geweldig om te zien dat we de dieren veiligheid en bescherming konden geven en een goede gezondheid en dat ze weer gingen kwispelen.”

Hoe kwam je erbij om een shelter op te zetten hier in Chiangmai?

“We zijn er mee begonnen simpelweg omdat er zo’n enorme behoefte aan was. Hoewel veel landen behoefte hebben aan dit soort organisaties is de bevolking van Thailand bereid te helpen bij zo’n initiatief alleen hebben ze vaak zelf de middelen niet of ontbreekt het aan kennis.”

Wanneer en hoe ging je te werk bij de oprichting van CfD?

“Ik raakte bevriend met Karin Hawelka die net zo gedreven was als ik om iets voor de zwerfhonden te doen. We hoopten dat als we eenmaal begonnen dat we dan misschien financiële hulp zouden kunnen genereren om echt een verschil te kunnen maken in het leven van deze dieren. Alhoewel ons werk al veel eerder begon is de shelter pas in Juni 2006 officieel geopend. Sinds dat moment heeft het zich steeds meer uitgebreid.”

Waaruit bestaat jouw werk?

“Karin heeft de leiding over de dagelijkse shelter activiteiten maar ik reis op en neer tussen Amerika en Thailand; gedeeltelijk om te werken maar ook om te studeren. Als ik in Thailand ben draai ik mee met het geven van vaccinaties, wegbrengen van honden die gesteriliseerd worden, wonden schoonmaken, geven van Ivermectin voor honden met schurft, honden aan het infuus leggen, helpen bij noodoproepen, helpen bij adopties, ontwormen maar helaas ook honden helpen die ernstig ziek zijnn of sterven.”

Wat ik het leukste vind is het rondgaan langs tempels en parkeerplaatsen waar veel honden zijn. Ik controleer de honden en kijk of ze gezond zijn en of er misschien voor ze gezorgd wordt. Ook hier geven we vaccinaties, ontwormen we en laten we honden steriliseren. Het is leuk om ergens te komen en dan te zien dat er op jouw geroep een aantal honden overal vandaan komt om gedag te zeggen en vooral om geaaid te worden. Deze honden liggen mij bijzonder na aan het hart.”

Wat vindt jouw familie van je werk voor Care for Dogs?

“Mijn familie staat helemaal achter mij. Ze zijn in Thailand geweest en begrijpen nu helemaal hoe moeilijk het is om je ogen te sluiten voor het lot van deze honden.”

Wat is de meest indrukwekkende redding die je hebt meegemaakt?

“Dat was in September 2007. Een aantal kinderen van een pas overleden oude vrouw vroeg om hulp voor de honden van de vrouw. Het bleek dat ze al tijden zwerfhonden in huis had gehaald maar uit angst voor overlast de dieren had opgesloten in donkere hokken en kooien zodat ze elkaar niet konden zien en niet zouden gaan blaffen. Haar intenties waren goed, dat wel.

Ze wist dat het verre van ideaal was. Toen we bij het huis kwamen waren we geschokt om te zien dat 14 honden in constante afzondering werden gehouden, sommigen hadden geluk; die aten met z’n tweetjes. Een aantal honden was blind aan het worden en anderen waren zwak en oud. Allemaal hadden ze grote angst voor het grote onbekende “buiten”.

Toen de honden in de shelter kwamen waren ze lange tijd niet in staat hun “schuilplaatsen” te verllaten, ze lagen het liefst onder een bank of hut. Met de hulp van de vrijwilligers kregen ze steeds een beetje meer vertrouwen en konden ze steeds meer gaan deelnemen aan het normale leven in de shelter; ze werden gesocialiseerd enn ze begonnen heel voorzichtig weer een beetje te spelen. Nog niet alle honden zijn volledig hersteld maar we hopen dat ze met alle aandacht die ze nu krijgen ze weer in staat zullen zijn ooit te gaan kwispelen.”

Wat zijn de doelen van Care for Dogs?

“Onze prioriteit ligt bij sterilisatie, dat is de enige effectieve manier om de overbevolking tegen te gaan. Momenteel steriliseren we ongeveer 500 honden per jaar maar we hopen uiteindelijk veel meer honden te kunnen steriliseren. Ook proberen we voor zo veel mogelijk honden een thuis te vinden. OP dit moment hebben we voor meer dan 500 honden een thuis gevonden!

We streven naar een samenwerking met gemeenschappen. We leggenn uit dat het ook leuk is om een zwerfhond te adopteren in plaats van een rashond, dat het belangrijk is een hond op tid te laten steriliseren en dat ze hun hond naar de dierenarts brengen als dat nodig is. Ook vertellen we dat het beter is (voor iedereen) om de hond liefde en aandacht te geven in plaats van slaag en onverschilligheid. Deze boodschap zullen we blijven verkondigen bij de gemeenschappen, de tempels, bij scholen en individuele families.”

Wat kan een vrijwilliger allemaal doen bij Care for Dogs?

“Mensen die willen helpen kunnen veel doen; gewoon omgaan met de honden, spelen, borstelen, wassen of hen mee uit nemen voor een wandeling. Veel honden hebben nooit de aandacht of liefde gekend die onze vrijwilligers geven. Onze honden zijn altijd blij om een nieuw gezicht te zien, zij voelen of iemand goede intenties heeft, en laten geen mogelijkheid onbenut om aandacht te krijgen.

Men kan ook helpen met de trips naar de dierenarts of meegaan naar de tempels om te voederen of injecties te geven, het doen van hartworm tests of helpen bij noodgevallen. Ook achter de schermen is hulp nodig; op administratief gebied of bijvoorbeeld bij onze website.”

Wat zouden de Thai moeten weten over de honden in hun land?

“Iedereen zou zich moeten realiseren hoe zorgzaam en liefdevol honden zijn. Ze zijn in staat een verbintenis aan te gaan en kunnen ook de pijn voelen wanneer ze van die persoon gescheiden zijn. In de omgang met honden zouden wij ons meer humaan moeten opstellen en weten dat straathonden bang zijn, hongerig en vaak ziek zijn of pijn hebben en dat een beetje aandacht of een beetje eten hen al zo veel goed doet. Lang geleden hebben we de wolf gedomesticeerd om ons te beschermen of anderszins te helpen. We hebben ze afhankelijk gemaakt van onze aandacht en onze zorg, we hebben dus de verantwoordelijkheid voor hun welzijn; nu is het onze beurt.”

Wat zou de wereld moeten weten over de honden in Thailand?

“Ik zou willen dat men zich realiseerde dat straathonden in Thailand totaal worden genegeerd maar ook wel mishandeld, afgeranseld of vergiftigd. Het is belangrijk om de energieën te bundelen zodat organisaties zoals Care for Dogs hun werk nog veel beter kunnen doen met vooral nog meer voorlichting. Goed om te weten is dat dierenartsen in Thailand vele malen goedkoper zijn dan bijvoorbeeld in Nederland zodat ook een kleinere donatie toch een groot effect kan hebben.”

Is er nog iets dat je zou willen zeggen over het werk van Care for Dogs?

“Onze prioriteit is het steriliseren van vrouwelijke straat-parkeerplaats- en tempelhonden om de populatie enigszins te beperken. Het budget geeft ons de ruimte om ongeveer 4 a 500 honden per jaar te laten steriliseren. Na de operatie blijven de honden nog een week bij ons om te herstellen en voor wondcontrole maar daarna gaan ze terug naar waar ze vandaan kwamen. We zouden ze wel allemaal willen houden maar we hebben maar beperkt ruimte.

We doen doen ook veel aan het vaccineren van honden, ontwormen, hartworm preventie, ontvlooien en het verwijderen van teken. Dat hoort er allemaal bij.

Zijn de honden gezond en gesteriliseerd dan proberen we een thuis voor ze te vinden zodat in de opengevallen plaats een nieuwe hond opgenomen kan worden. Afgelopen jaar hebben we 202 honden kunnen plaatsen, dit jaar 180.

Daarnaast hebben we de noodoproepen. Regelmatig nemen we zieke of gewonde honden op; we hebben gemiddeld 20 – 30 honden in de shelter voor medische behandeling.

En, zeer belangrijk, we hebben een voorlichtingsprogramma “Professor Poot”. Daarmee gaan we naar scholen maar organiseren ook dat scholen bij ons op de shelter op bezoek komen. Het afgelopen jaar waren we nauw betrokken bij een project in een tempel waarbij studenten van een naburige school het hele programma hebben georganiseerd; de sterilisaties, de vaccinaties en het bijvoeren, en niet te vergeten de activiteiten die wat geld moesten opbrengen om een en ander te kunnen betalen. De studenten houden zich ook op een andere manier met de honden bezig, ze spelen ook met ze.

We hopen dit soort projecten in samenwerking met tempels en scholen nog meer op te kunnen starten evenals voorlichtingsbijeenkomsten voor dorpsbewoners.”

Zoals u heeft kunnen lezen zijn Amandine en mede-oprichter Karin Hawelka niet te stoppen en ze zijn een inspiratiebron voor anderen. Misschien vinden sommigen het opzetten, in een vreemd land, van een dierenhulporganisatie een makkie. Geweldig!