Vandaag was alles een beetje anders. Khun Grib ging met mijn mee en e hadden maar 2 honden, 5 vaccinaties in een koelbox en schone stoelen. Tenminste, zo begon het.

Het is leuk om de tocht eens met een collega te doen en geweldig dat Khun Grid zo toegewijd is en zo vol enthousiasme.

Op de voorbank, met Grid, zat Ice Cream, ja, zo heet de pup. En achterin zat een hele stille Smokey.

In de kliniek bespraken we eerst Smokey en Dr. Beer vertelde dat tijdens de operatie van 2 weken geleden er was geprobeerd de kop van het dijbeen te verwijderen omdat dat zo beschadigd was en dat was gehoopt dat Smokey minder pijn zou hebben en het been daardoor meer zou gaan gebruiken.

Er was ook een pin verwijderd die van zijn plaats was geraakt en nu overbodig was omdat verkalking het voorheen gebroken dijbeen in de juiste hoek bij elkaar hield.

Vandaag, twee weken na de operatie, en gezien hebbend dat Smokey nu helemaal niet meer bewoog, wilden we weten wat de arts ervan dacht.

Dr. Beer was enigszins verontschuldigend: ze waren niet in staat geweest de kop van het dijbeen te verwijderen omdat het zo versplinterd was en doordat er zoveel beschermend weefsel omheen was gegroeid dat een effectieve verwijdering had verhinderd.

Met de pin was het wel gelukt.

Dus de prognose voor onze oude Smokey is dat ze niet meer echt beter wordt, dat tenminste de pin weg is en dat wanneer we zien dat ze pijn heeft we haar een pijnstiller geven.

Ouderen, zoals ikzelf, herkennen dit!

Aldus kwamen we bij het GROTE geval van vandaag: Ice Cream.

Deze kleine was, samen met haar 5 broertjes en zusjes achtergelaten in San Kamphaeng, toen hun moeder overleed kort na de geboorte. Ze zijn nu ongeveer 5 weken en gelukkig dat een dierenliefhebber ons heeft gebeld zodat we ze naar de shelter hebben kunnen brengen.

Ice Cream heeft 2 problemen. Ze heeft een gekke bult bovenaan haar linkerpoot en eentje achter haar rechteroor.

Dokter was verbaasd maar na de röntgen foto werd het duidelijk: dit meisje heeft wat de moeder met haar eerste melk had moeten geven, gemist.

Haar botten zijn niet goed ontwikkeld en haar linkerdijbeen is te kort. Haar lichaam lost het op door het vormen van weefsel rond de onderontwikkelde plekken, derhalve zien we een bult. Lopen doet ze aardig, een heel klein beetje mank maar klaarblijkelijk zonder pijn.

Maar de andere bult is een ander verhaal.

Nadat de diverse medewerkers dit kleine monster op de tafel hadden gekregen was dokter in staat om wat haar weg te scheren en een sneetje te maken in het abces en het uit te spoelen. Het was waarschijnlijk het resultaat van een klein wondje.

Dat was nogal wat commotie wat er uit die kleine kwam; de mensen in de wachtkamer dachten zeker dat we een Rottweiler aan het vermoorden waren.

Maar de wond was nu schoon en verbonden.

Op de terugweg reden we langs een bouwterrein om Dao en haar pups te vaccineren, dat waren we al een tijd van plan.

Na even met de arbeiders gesproken te hebben riepen deze Dao naar beneden samen met de 2 (van de 6) overgebleven pups. Maar we zagen ook een tweelingzus van Dao, tenminste zo leek het.

Dus vaccineerden we NieuweDao, Dao met de 2 kleintjes en hebben nu 2 Dao’s op de wachtlijst voor sterilisatie volgende week.

Terug in de auto zei Grib iets in het Thai, wat ik niet begreep. Ze hield de rugzak op armlengte en vroeg om tissues. Mijn gevolgtrekking was dat IceCream weer helemaal de oude was en een geurvlag had uitgezet wat gedeeltelijk waar was; de pijnstiller- en antibiotica-injecties hadden haar sluitspier tijdelijk buiten werking gesteld!

Uiteindelijk terug in de shelter konden we gaan schoonmaken en kennismaken met een nieuwe vrijwilliger Ana en bijpraten met Irene, die terug is in Chiang Mai en weer iedere dag op de shelter is.

Als altijd gingen we met z’n allen naar de benzinepomp voor lunch.

Popularity: 1% [?]