Zoals de regelmatige lezers wel weten, Maandag is Dierenartsdag.

Normaal hebben we ongeveer 4 tot 7 honden mee maar vandaag was er maar 1 hond die bekeken moest worden, Hope, de Golden Retriever uit San Sai; hij drinkt heel veel maar plast donkere urine.

Ik dacht dat het vandaag een makkie zou zijn. Verkeerd gedacht!

Toen ik op de shelter kwam om de auto op te halen hoorde ik van Karin dat Jenny een bult op haar borst had en vroeg of ik haar ook mee kon nemen.

Daarna kwam Grib die ook mee wilde. Dat waren er dus drie.

We reden naar Gill’s huis, of beter gezegd: “Gill’s Pleeg- en Opvangthuis”, om hope op te halen. Na een discussie over de voors en tegens van kleefplijsters, zat Hope in de auto.

Freedom ging compleet uit zijn dak (om het maar eens populair te zeggen) en jankte en krabde aan het hek om naar buiten te komen naar de auto waar zijn vriend inzat.

Zonder verder overleg hebben we hem maar meegenomen op de achterbank samen met Hope en Gill zei nog dat het misschien maar beter was als ze zelf dan ook meeging. Ze zaten gedrieën gezellig op de achterbank.

In de kliniek onderzocht Dr Bang Jenny en deed een bloedtest.

Jenny is al ouder maar haar toestand maakt haar nog ouder.

Ze heeft een ernstige huidaandoening en de vele artsen die we met haar bezocht hebben, inclusief een zeer ervaren huidspecialist aan de Chiang Mai Universiteit, weten niet precies wat het is.

We hebben haar situatie een beetje kunnen verbeteren maar ze zal altijd een wat gehavende glimlach blijven houden.

Ze is bij CfD gekomen nadat ze was bevrijdt, samen met andere honden, uit kisten en kooien bij een oude vrouw in San Kampaeng.

Hier kunt u er meer over lezen, “Jenny – Life in a Box” here …

De dokter dacht dat de bult het resultaat was van vochtretentie en schreef medicijnen voor, wij moeten haar nauwlettend in de gaten blijven houden.

Ondertussen gaf Freedom zijn weloverwogen mening over Jenny vanonder de tafel!

Hope verzette zich niet tegen het onderzoek, hij lag bewegingsloos op de tafel terwijl de dokter hem onderzocht en bloed afnam.

Freedom daarentegen wilde dolgraag alles weten wat er gebeurde met zijn vriend en hij probeerde ook op de tafel te klimmen.

Toen Hope weg moest voor de Röntgenfoto hield Grib haar hand voor Freedom’s ogen terwijl de assistenten Hope naar buiten smokkelden. Helaas zonder resultaat, Freedom was weer buiten zinnen door de afwezigheid van zijn vriend. Hij blafte en was angstig en ontdaan totdat Hope weer terug was.

Gill heeft de twee jongens nu al een paar dagen als pleegmoeder en doet erg haar best om de wonden te verzorgen. Zij wees erop dat sommige delen van de wond aan het afsterven waren. Ht was hoog tijd om dat te verwijderen; een leuke klus voor een andere specialist van de kliniek.

De bloedtest van Hope liet zien dat hij teveel witte bloedlichaampjes had. Samen met de donkere urine kon dit het resultaat zijn van een parasitaire bloedinfectie Babesia or B.Canis – Kijk op deze link voor meer info.

De dokter stelde voor om de medicijnen te veranderen en wij moeten goed opletten of er een verandering plaatsvindt. Over korte tijd nemen we wat urine om dit te laten onderzoeken.