Maandag is normaal de dag waarop we naar de dierenarts gaan, met verschillende honden die onderzocht moeten worden.

Op deze trips neem vaak ik een hond mee (of 9 of 10…) die ik diezelfde ochtend pas heb ontmoet. En ik hoor vaak dan ook pas over hun verhaal. En van de mensen van de opvang krijg ik een dossier overhandigd met de medische gegevens die we tot dan toe hebben kunnen verzamelen.

Vandaag waren de dingen totaal anders. Twee van drie honden die naar de dierenarts gingen deze week waren al een week eerder in de opvang aangekomen. Ik had ze verzorgd en goed in de gaten gehouden. Ik wilde dat ze naar de arts zouden gaan, omdat ze verder onderzocht dienden te worden. De derde hond die mee ging vandaag kwam van een pleeggezin, namelijk van Gill. Gill is een van de vrijwilligers bij Care for Dogs. Zij heeft het altijd goed in de gaten als een van honden speciale aandacht of hulp nodig heeft. Dit, naast al het goede werk dat ze doet voor katten en kittens.

BB werd als eerste onderzocht door de dierenarts, die meteen opmerkte dat de wonden, in BB’s nek en op zijn poot, er een stuk beter uit zagen dan een week geleden.

We weten niet hoe de wonden ooit zijn ontstaan, maar ze moeten heel erg pijnlijk zijn geweest voor BB. De pijn moet hem werkelijk gek hebben gemaakt, totdat we hem wat verlichting konden geven.

De mensen bij de opvang zijn er erg goed in om, iedere dag weer, de honden te vangen. Ik kan je zeggen dat dat is geen makkelijke opgave is! Vandaag hebben we er meer dan 30 minuten voor nodig gehad om BB te vangen. En daarna moesten we hem rustig houden terwijl wij de wonden schoon maakten, de nodige lotions erop smeerden en een nieuw verband aanlegden.

Vandaag zagen de wonden er mooi roze, schoon en droog uit. Dus BB is aan de betere hand.

BB kwam een week geleden naar in de opvang met een grote open wond in zijn nek, vol met maden, en een poot die aan het weg rotten was. Khun Nod heeft uiteindelijk een verdovingsgeweer moeten gebruiken om BB te vangen in de omgeving van Doi Saket. Alle ander pogingen om hem te vangen waren namelijk mislukt.

Vandaag ging BB naar de arts voor een bloedtest, omdat we hadden opgemerkt dat er bloed uit zijn neus druppelde.

Na een kijkje onder de microscoop kon de arts vast stellen dat hij TVT (Transmissable Venereal Tumor) heeft, namelijk een tumor in zijn neus. Dit, omdat hij het, met TVT geïnfecteerde, bloed van een vrouwtje heeft opgesnoven. Hij wordt al behandeld voor vermoedelijke “E-Canis”. Als die behandeling is afgerond, beginnen we aan de chemokuur voor zijn neus. Tegen die tijd is zijn nek weer lekker behaard en kan hij weer vrolijk rondrennen rond Doi Saket!

De volgende die aan de beurt was, was Tiger.

De arme jongen kwam een week geleden de opvang binnen met een groot gat, net onder zijn oor, en hij hield zijn hoofd scheef.

We hebben hem schoongemaakt en hem meteen aan de medicijnen gezet. We zagen dat, tijdens het spoelen, de vloeistof ook uit zijn oor kwam. Het bleek een geïnfecteerd binnenoor te zijn dat open was gebarsten aan de zijkant van zijn kop.

De arme jongen moet veel pijn hebben gehad en erg duizelig zijn geweest.

Vandaag is de wond al genezen, maar toen de arts in zij oor keek, zag hij schimmel. De infectie is waarschijnlijk in het oor begonnen, maar door flink krabben is daarna de wond ontstaan die we vorige we hadden gezien.

De laatste hond die aan de beurt was vandag was Tdua Noi. Ze is al enige tijd onder behandeling, maar zonder veel succes.

Haar huid werd vandaag onderzocht en ze blijkt nog steeds “Dermodec Mange” te hebben. Haar bloedtest liet ons bovendien weten dat ze ook nog steeds een bloed parasiet Heptazanoosis heeft, waarvoor ze al wordt behandeld.

De arts zei dat ze deze kwalen al langere tijd heeft. En daarom zal de behandeling ook wat langer duren.

Omdat ik toch de aandacht van de arts had (wat niet altijd makkelijk is) , begon ik te praten over Tdua Noi’s vacht. En met name de door menselijke pubers zo gevreesde “mee-eters” en ook over de aanwezigheid van overtollig haar op haar rug en voorpoten. Ik vroeg wat ze wist over Cushings Syndroom. Sorry dat ik er een beetje over doorzaag maar het schijnt hier iets te zijn waar artsen niets of weinig over weten.

In de shelter verdenken we namelijk 3 andere honden van het hebben van dezelfde aandoening. Dokter verdween om overleg te plegen met collega’s.

Het bleek dat een test nodig is (2000 baht) om er achter te komen of de hond deze aandoening heeft en wat de oorzaak ervan is om de juiste behandeling te kunnen geven.

De behandeling lijkt in alle gevallen problematisch vanwege complicaties en de daarna levenslange nabehandeling van de hond evenals het niet verkrijgbaar zijn van de meest geschikte medicijnen.

We moeten dus heel goed nadenken over wat we moeten doen met onze 4 patiënten.