Ik heb besloten mijn foster ervaringen met u te delen in de hoop dat er misschien mensen geïnspireerd raken om 1 of meerdere van mijn “pleegkinderen” te adopteren. Ze kunnen stuk voor stuk liefde en aandacht gebruiken en het leuke is dat ze ook in staat zijn liefde te geven!

Dit is hoe ik hier gekomen ben.

Het begon ooit met een telefoontje naar de shelter dat ik graag 1 dag wilde komen helpen (ik wilde slechts een paar dagen in Chiang Mai blijven). Mijn TukTuk chauffeur vloekte hartgrondig bij het horen van de reisbestemming omdat het zover buiten de stad was en hij kondigde gelijk al aan dat hij niet van plan was mij daar weer op te komen halen; ik genoot daarentegen enorm van de rit omdat het landschap steeds mooier werd. Toen ik aankwam was er juist een schoolklas op bezoek en de sfeer was ontspannen en iedereen had het naar zijn zin.

Tijdens de lunch werd ik door Karin en Ally terdege geïnformeerd over de shelter en alle plannen die ze hadden. Het was wel duidelijk dat ze vrijwilligers goed konden gebruiken. Alhoewel mijn plan was om 3 maanden door Thailand te trekken veranderde ik op dat moment mijn plan en bleef die tijd in Chiang Mai om dagelijks in de shelter te helpen.

Dat was Maart 2007. De behoefte aan vrijwilligers is nu groter; indertijd hadden we 35 honden (moeilijk voor te stellen), nu hebben we er 130 en het is een bijna dagelijks gevecht om er niet nog meer te krijgen.

Dit is mijn vierde bezoek. in Juni 2008 betrok ik een klein huis zodat ik honden in huis kon nemen om te verzorgen, voorheen smokkelde ik kleine honden of katten mee het guesthouse in maar dat was niet ideaal. He plan was om 1 of 2 honden in huis te nemen en deze dan op te lappen

Gelijk al in Juni had ik 6 honden, 10 kitten en 2 moeder katten! Veel te veel, ook voor mij dus toen er wat adopties waren en de honden weer “up and running” werd het hanteerbaar. Toen ik dit blog begon te schrijven had ik 1 kleine hond, 3 volwassen katten en 4 kitten. Dat was totdat ik een telefoontje kreeg over gedumpte katten die op de nominatie stonden door de altijd hongerige tempelhonden te worden opgegeten, een lot wat veel katten te wachten staat. Er zijn nu dus 4 extra kitten die al bijna zelfstandig kunnen eten; dat is in ieder geval een opluchting.

Honden en Katten bij mij thuis

Lulu is de enige hond op het moment, zij is deel van het project van Teresa, een andere (zeer toegewijde) vrijwilliger.

Lulu is een zwarte poedel die door haar eigenaar werd verstoten. Ze had pas 2 pups gehad maar was duidelijk niet in orde dus had Teresa haar meegenomen naar de dierenarts waar pyometra werd vastgesteld een spoed hysterectomy werd gegeven.

Ze had ook E.canis, een ziekte overgebracht door teken.

Haar gehele lichaam zat onder en we moesten haar geklitte vacht wegscheren om ze allemaal te verwijderen. Ze heeft ook een bewegende knieschijf waardoor ze af en toe wat mank loopt.

Ze gaat goed vooruit en binnenkort is ze klaar voor adoptie.

Hier kunt u meer over Lulu lezen klik hier …

Dan zijn er nog George en Snowy (Sneeuwwitje), 2 prachtige Perzen die samen met 2 anderen gedumpt zijn bij een tempel. We dachten eerst dat ze ziek waren maar de onderzoeken maakten duidelijk dat ze gezond zijn, hoogstens behoorlijk gedeprimeerd doordat ze zomaar zijn weggedaan. Dus ook zij zijn binnenkort klaar voor een adoptie; de koffertjes zijn al bijna gepakt. Kijk hier Cats for Adoption … voor meer informatie.

Momma is sinds Maart bij mij.

Ze was bij een tempel weggehaald om gesteriliseerd te worden maar toen ze geopend op de operatietafel lag bleek dat ze al zwanger was dus heeft de arts haar maar weer snel dicht genaaid.

Toen we haar terug brachten bij de tempel vertelde een vrouw ons dat het niet lang zou duren voordat de kleintjes opgegeten zouden zijn en korte tijd later moeder weer zwanger omdat het altijd zo ging. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen dus nam ik haar mee naar huis waar ze een maand later beviel van 5 kitten. Ze hebben ook allemaal een thuis gevonden dus wat dat betreft “Eind goed, al goed”.

Toen we haar uiteindelijk weer terug wilden brengen weigerde de tempeldame haar weer te nemen of te verzorgen. U kunt hier meer lezen …

Het bleek dat dit mij zeer goed uitkwam want korte tijd later kreeg ik een telefoontje van een toerist die 4 kitten had gevonden. De toerist had nog gekeken of er een moeder in de buurt was maar al spoedig werd duidelijk dat de kleintjes waren gedumpt.

Omdat ze ongeveer 3 of 4 weken oud waren begon ik onmiddellijk met flesvoeding maar hun wanhopig gekerm werd door Momma gehoord die gelijk polshoogte kwam nemen.

Korte tijd was er verwarring en Momma begon ook maar te jammeren, tamelijk lawaaierig als u het mij vraagt. Toen pakte ze er 1 op nam hem mee naar een donkere hoek en begon hem te wassen. Het was een prachtig gezicht en ik begon zowat te schreien van blijdschap.

De kleine was gerustgesteld en moeder deed wat moederkatten doen, ze stimuleerde hem naar het toilet te gaan en maakte hem na afloop schoon.

Ik gaf haar 1 voor 1 de andere kleintjes en die ontvingen allemaal dezelfde behandeling. Spoedig lagen ze allemaal opgerold bij haar en vielen in een diepe slaap. We zijn nu een team; ik doe de voeding en Momma doet de rest.

Perfect.