Alhoewel ik per jaar een aantal maanden voor Care for Dogs werk ben ik ook verbonden aan een dierenkliniek in de Verenigde Staten. Dit verhaal is de les die ik bij beide heb geleerd.

Na een aarzeling ga ik de kamer in. Men had mij al verteld dat het nooit makkelijker wordt. Een vrouw zit op de grond, ze heeft tranen in haar ogen, ze houdt haar stervende hond vast. Bij haar zit haar man die haar weer vasthoudt. Bij iedere euthanasie is de kamer vol van verdriet; families met een hond die smeekt om te mogen gaan. Maar ook honden met bijna ondraaglijke pijn die nog vastgehouden willen worden door de handen die ze liefhebben.

Ik kniel naast de hond en aai haar hoofd, ze beweegt haar staart, in afwachting en met moeite. Haar buik is enorm opgezwollen en ze ademt met moeite.

Voordat ik naar binnen ging had haar dossier gelezen waarin stond dat ze kanker aan de pancreas had. Na een twee jaar durend moedig gevecht had het zich verspreid en was het gevecht over.

Ze was geliefd, dat was wel duidelijk. Haar familie was dicht bij haar toen de dokter binnen kwam. Ze werd toegefluisterd toen ze de injectie kreeg en gekust toen ze stierf.

Toen ik wegging en de deur zachtjes sloot om hen wat privacy te geven zaten de twee nog bij de hond, in tranen en in ongeloof over het verlies van hun vriend.

Toen ik hier begon werd mij al verteld dat het nooit makkelijker wordt.

Maar voor mij is dit wel makkelijker. Om een dier te zien inslapen omringd door zijn familie die zich met hem verbonden voelde. Het is makkelijker een hond te zien sterven in de armen van iemand wiens enige wens het is de pijn weg te nemen. Iemand te zien die huilt om het verlies en niet onverschillig is.
Alles is makkelijker dan iemand te zien die een hond afranselt omdat hij een kip heeft gestolen. Of een hond te zien die is aangereden en er niemand de moeite neemt iets voor het wanhopige dier te doen.

Ik geef toe dat ik nog steeds huil bij een euthanasie, maar het zijn ook tranen van dankbaarheid. Je ziet en voelt de liefde die de hond gekend heeft en zijn dankbaarheid ervoor. Ik moet huilen als ik zie dat de hond een laatste poging doet met zijn staart te kwispelen als was het om te zeggen dat alles goed is.

Het werk bij Care for Dogs heeft me laten zien dat niet het verlies diepe pijn geeft maar juist onverschilligheid. Wij zijn gezegend met de aanwezigheid van dieren die bij verzorging, vriendelijkheid en liefde niets anders willen dan laten zien dan dat die liefde wederkerig is.