Ik had het geluk deze mooie hond te ontmoeten terwijl ik tijdelijk woonde bij Wua Lai in het oude centrum van Chiang Mai, nog niet lang geleden.   Samen met mijn vriend lieten we onze honden uit in de Soi en halverwege zagen we dan steeds die mooie kop, blind aan een oog weliswaar, die ons vanonder een auto of in de schaduw van een winkel, opnam.

Al snel had ik een band opgebouwd en was ik staat hem te aaien en met hem te praten; hij had namelijk in de gaten dat mijn hond en ik geen bedreiging voor hem waren. Het was duidelijk dat hij erg ziek was al wist ik verder niet hoe ziek en met wat. Zoals met zovelen had hij geen eigenaar en alhoewel de andere honden er goed doorvoed uitzagen gold dit niet voor Dodo (hij had mij inmiddels zijn naam verteld). Hij was dun en volgens de bewoners at hij niet. Hij was slap, lusteloos en verslechterde snel. Het water wat hij dronk was het smeltwater van de ijskast van een winkel. Ondanks dat hij er zo verwaarloost uitzag was hij geliefd door de buurtbewoners maar deze hadden niet de financiële middelen om voor een zieke hond te zorgen.

Na 10 dagen was ik erachter met welke families Dodo contact had en met hen organiseerde ik transport naar de dierenarts inclusief geworstel met nieuwe halsband, lijn en uiteindelijk een muilkorf.

De prognose was niet goed. Dodo was niet gewoon maar ziek, hij was stervende en hij zou daadwerkelijk spoedig overleden zijn als we geen actie hadden ondernomen. Later hoorde ik dat zijn broer en moeder aan eenzelfde soort ziekte waren overleden. Ik belde met Ally die met de haar eigen efficiëntie onmiddellijk regelde dat Dodo naar de shelter kon komen om daar zijn behandeling te krijgen.

Na een aanvankelijk goede start bleek Dodo’s retraite niet zo leuk. Al vrij snel maakte hij vijanden en ik kon hem ook niet meer benaderen door zijn angst voor een mogelijke aanval, het was dus moeilijk hem wat extra voer te geven. Hoe dan ook, zijn medicijnenkuur werd succesvol beëindigd en ik begon te overdenken waar hij verder verzorgd kon worden want hij moest nog flink wat aansterken. Ik was er ook van overtuigd dat hij een perfecte hond kon zijn als hij eenmaal door iemand geadopteerd was en ik begon bij vrienden en kennissen te lobbyen over deze prachthond in de hoop dat ze hem ook zo leuk zouden vinden dat ze hem zouden willen houden. Hier heb ik mijn lesje geleerd!!

Ann, onze CfD vertaler voor de Thai website, en haar vriend wilden hem tijdelijk opnemen. Een paar dagen geleden bracht ik hem. Bij mijn aanwezigheid was hij meegaand en lief maar toen ik vertrok en het hek weer werd gesloten werd hij geagiteerd en beet naar zijn nieuwe verzorgers. Hij was er niet aan gewend om opgesloten te zijn en vond het ook helemaal niets, hij vond het vreselijk! Arme Ann. Dezelfde avond belde ze met de mededeling dat hij was ontsnapt en weigerde weer naar binnen te komen. Ondanks de stress die hij ons bezorgde wisten we allemaal heel goed wat hij wilde: zijn VRIJHEID!!!

Ik belde met Karin (CfD medeoprichtster) en we besloten dat hij terug zou moeten naar “huis” wat in dit geval betekende de straat. Het was gewoon overduidelijk dat hij geen 2 seconden eigendom van iemand wilde zijn, ook niet tijdelijk.

Ann, ik en Dodo gingen terug naar zijn oude stek en toen hij de straat herkende deed hij verwoede pogingen uit de auto te komen. Een van de vrouwen die hem zo’n beetje verzorgden zag hem en reageerde ontzettend enthousiast: “Dodo, beautiful!” Ik liet hem gaan en hij ging onmiddellijk zijn hele territorium inspecteren waarna hij, tot rust gekomen, op zijn oude plek ging liggen, in de schaduw van de winkel.

De families waren blij en opgelucht hem weer te zien. Helaas heb ik niet gezien hoe een aan Autisme lijdend jongetje Dodo’s terugkeer heeft ervaren; hij plagt hem urenlang te aaien. Men was blij te horen dat hij flink aan de beterende hand was (dat was wel duidelijk te zien ook) en ook dat ik hem regelmatig zou komen bezoeken met medicijnen tegen hartworm en vlooien en teken. Ik was inmiddels erg op hem gesteld geraakt en hij ook op mij denk ik, hij rende in ieder geval nog lang met mijn auto mee alvorens terug te keren naar zijn thuis.

Ik denk dat hij misschien de rest van zijn leven medische aandacht nodig heeft. Het belangrijkste is dat er een redelijk gezonde, volledig gevaccineerde en gesteriliseerde hond terugkeerde naar huis en dat zijn verzorgers nu weten dat, bij eventuele problemen, ze altijd om hulp kunnen vragen.

Daar gaat het om!