Dit is een foto van de zoon van een erg leuke familie die net buiten het dorp wonen waar ik ook woon, San Pileui, met een hond die ik net van een sterilisatie had thuisgebracht. Toen ik er net kwam wonen viel me op dat vuilnis niet werd opgehaald. Ik was dus blij toen ik ontdekte dat deze familie zich bezighield met de recycling van afval en sindsdien breng ik al mijn plastic, glaswerk en papier bij hun, in plaats van het te verbranden wat nog steeds, helaas, zo velen hier doen. Toen ik zag hoeveel honden ze hadden vroeg ik of ze het vrouwtje niet wilden laten steriliseren. Ze hadden haar met contraceptieve injecties behandeld maar toen ze hoorden over de mogelijke bijverschijnselen vonden ook zij sterilisatie een goed plan.

Zij namen mijn aanbod aan en ik nam ‘Black’ (hoef ik toch niet uit te leggen, hoop ik) mee op een van mijn wekelijkse sterilisatietrips naar de dierenarts.
Toen we later in de middag weer terugkwamen vond ik het ontroerend om te zien dat de hele familie aanwezig was om Black te begroeten. Ze hielpen allemaal om haar zachtjes uit de auto te halen en haar in een speciaal voor haar gemaakt bedje in een schone kooi met fris water. U zult denken dat dit een normale gang van zaken is maar ik kan u verzekeren dat ik nog steeds vaak moet uitleggen dat een hond of kat na een operatie zeker 24 rust en afzondering nodig heeft; hun zorgzaamheid deed mij goed.

Enige maanden geleden toen ik mijn afval weer eens kwam afleveren zag ik een aantal puppy’s rondbanjeren. Het bleek dat iemand ze bij de poort had achtergelaten – misschien ook voor recycling? Hoe dan ook, de familie besloot deze honden dan ook maar te houden; de twee vrouwtjes zijn pas geleden gesteriliseerd.

Zou u ook iets willen doen? Kunt u mensen uit uw buurt helpen en hun hond laten steriliseren?

Bel ons 086 913 8701 (Thai) of 0847 52 52 55 (Eng) voor meer informatie of stuur een email, laat ons u helpen om hen te helpen.

We kwamen om een paar honden met Seksueel Overdraagbare Tumoren (SoT) op te halen en om te praten met Elissa Francemone, de lerares die het project coördineert. Het was leuk om haar weer te zien samen met de jonge en toegewijde leerlingen die het leven van deze tempelhonden willen verbeteren door het geven van behandelingen tegen schurft en het geven van injecties tegen hartworm met Ivomectin.

Bij deze tempel wonen een groot aantal honden en veel puppy’s en er is veel schurft en er zijn veel vlooien en teken.

Recht tegenover de ingang van de tempel is een drukke markt met veel mensen, veel voedsel en dus veel honden. We hopen dat NIS de mensen rond de tempel kan helpen met voorlichting over sterilisatie.

Ons bezoek was echter van korte duur want we werden gebeld door een opgewonden bewoner van Sea Games Village, die zei dat er een hond vergiftigd was en dat ze dringend hulp nodig had.

Dus met slecht twee SoT gevallen (een derde hond was overleden maar we zullen niet meer weten waaraan) gingen we op weg naar Sea Games Village tegenover het 700 Year Stadion.

Op weg er naar toe maakte ik nog een praatje met Om, een patiënt met een tumor die lekker op de achterbank zat.

Ze gaat deze week met de behandeling beginnen, samen met tien anderen, met wekelijkse injecties met Vincristine (Chemo therapie) die de tumoren gegarandeerd laat verdwijnen zodat de honden volledig kunnen herstellen. Binnenkort volgt er meer over dit onderwerp met een paar walgelijke foto’s.

Ik begrijp best wat het is om op Maandag morgen samen met anderen achterin de auto te zitten.

Behalve het gebrek aan beenruimte is het vervelend als er steeds iemand voor jou langs uit het raampje wil kijken, je kunt weinig meer doen dan een beetje achteruit zitten en het uitzicht delen!

Aangekomen in de Sea Games wijk vonden we de dame die ons had gebeld terwijl ze wanhopig had geprobeerd om de hond te redden. We waren te laat. Ze had gedaan wat ze kon en geprobeerd om een mix van kruiden en houtskool bij het dier naar binnen te krijgen maar helaas, de hond was al te ver heen en stierf een pijnlijke dood zoals zo vaak bij vergiftiging.

Ook als we eerder waren geweest was er weinig meer geweest wat we hadden kunnen doen. Misschien dat een dierenarts iets had kunnen doen maar ook dat blijft de vraag.

Deze wijk bestaat uit sociale woningbouw van de gemeente. We spraken met onze collega’s van Lanna Dogs over deze “moord” en kwamen er achter dat de hond in kwestie samen met een paar anderen, net was gesteriliseerd door een gemeentelijke dierenarts. Het is niet de eerste maal dat hier een hond is omgebracht in de wijk, we zijn al meerdere malen geïnformeerd over soortgelijke gevallen.

Wat kunnen we doen? Wat kan iemand überhaupt doen als een hondenhater vergiftigd voedsel neerlegt voor honden?

Het enige wat we kunnen doen is hopen dat de dader ooit betrapt wordt en dat men de moed heeft het te vertellen.

Maar we moeten ook bedenken dat…… een hond vergiftigen in Thailand niet als een vergrijp wordt gezien.