Herinnert u zich Mii Boon die een paar weken geleden was aangereden door een auto en die verlamd was geraakt?

Als hij een kans wilde krijgen om ooit nog te kunnen lopen, dan moest hij een heel dure operatie ondergaan. Binnen een dag nadat we zijn verhaal op Facebook hadden gezet, was de benodigde 10,000 baht voor zijn operatie binnen dankzij vele fantastische donaties van mensen die zich betrokken voelen bij Care For Dogs, dus ALLEMAAL HEEL ERG BEDANKT!

Met onze lieve kleine Mii Boon gaat het prima. Hij kan alweer lopen. Hij herstelt heel erg goed van de forse operatie.

Hij is van nature een lieve en blije hond die goed met andere honden overweg kan. Zoals u kunt zien is hij door zijn snelle herstel weer vlot op de been.

Nu gaan we voor het perfecte happy end en proberen we een tijdelijk, of beter nog, een definitief thuis voor Mii Boon te vinden

Hij is een heel vriendelijk ventje, een aanwinst voor ieder gezin!

Neem alstublieft telefonisch contact met ons op 0847 5252 55 of e-mail hanna@carefordogs.org
om een afspraak te maken.

Elke dag rond dezelfde tijd geven deze dames, die wonen in de dorpen net onder de heuvels en wanden van de grote dam, al het eten dat ze kunnen vinden aan de verschillende roedels honden die hun territorium hebben uitgezet in deze rustige afgelegen locatie. Sommige honden hangen rond bij kruispunten, andere hebben hun intrek genomen in verlaten gebouwen van het waterschap en weer anderen zoeken gewoon een plekje waar ze zich veilig voelen om te wachten.

Als je honden bestudeert en inzicht krijgt in hun gedrag en gewoontes, ga je begrijpen dat wachten precies is wat ze doen. Dit komt in veel situaties voor. “Wáár wachten ze dan op?” zul je je misschien afvragen. Ze wachten gewoon op ons gezelschap en onze hulp in deze voor hen moeilijke omgeving. We moeten daarbij beseffen dat wij mensen verantwoordelijk zijn voor de overbevolking van deze voormalige huisdieren, die eigenlijk onze beste vrienden horen te zijn.

Ik wil hier bewust even bij stilstaan om de achtergrond te schetsen van de ellende die we tegenkomen en om duidelijk te maken tegen welke problemen we aanlopen.
Deze honden bevinden zich in afgelegen gebieden omdat ze daar zijn gedumpt of geboren uit ongesteriliseerde moeders. De roedels breiden zich uit en de ongecontroleerde geboortes nemen epidemische vormen aan.

Met hulp van een van de vrouwen die hen te eten gaf, vond ik een roedel bestaande uit meer dan 10 honden. Het struikgewas langs de weg was vervuild met lege plastic tassen en zwarte plastic zakken. Op het eerste gezicht leek het een verlaten plek, maar nadat de vrouw wat hoopjes gekookte rijst op de weg had gelegd en ze op een voor de honden vertrouwde manier “loo loo loo loo” had geroepen, zag ik wat bewegen tussen de bomen. Na een lange aarzeling kwam de roedel behoedzaam uit het bos te voorschijn. Twee kwamen eerst en daarna nog een paar. Anderen bleven achter, staand tussen het hoge gras, bijna niet te zien. Nadat de eersten hadden gegeten, kregen de achterblijvers meer vertrouwen en renden naar de paar overgebleven rijstkorrels op het asfalt.

Deze “wilde” en erg schichtige honden zijn waarschijnlijk niet ouder dan 1 tot 2 jaar. Het zijn mogelijk honden die afgelopen jaar zijn geboren uit een moeder die op eenzelfde manier leefde.

Toen Karin me de eerste keer vertelde over dit hulpverzoek, maakte ik een grapje dat het wellicht een hond was met een hoed op uit een feestwinkel, zo’n hoed waar een pijl aan de ene kant in gaat en aan de andere kant uit komt. Het kwam zelfs bij me op dat het arme dier misschien tegen een scherpe punt was aangelopen onder het rennen door het struikgewas na een lekker maaltje. Ik probeer altijd alles positief te benaderen en zaken te beredeneren, denkende dat het ergste toch niet mogelijk is. Weer heb ik mezelf misleid. Ik had het helemaal mis.

Terwijl de magere bruine hond nerveus rende om de laatste rijstkorrel te vinden, zag ik hoe tragisch haar bestaan werkelijk was. Ze was beschoten met een kruisboog tussen de ogen en de steel van de pijl stak boven haar snuit uit haar hoofd. Ik probeerde zo dicht mogelijk bij haar te komen en maakte foto’s, maar we konden niet dichtbij genoeg komen om haar met een blaaspijltje te verdoven.

We overwogen om eten neer te leggen met een verdovend middel, maar dat zou gevaarlijk kunnen zijn voor de andere honden als ze meer dan een veilige dosis zouden binnenkrijgen. Ook was het niet zeker dat de hond met de pijl voldoende zou worden verdoofd.

De vrouw die op de foto’s de honden eten geeft, vertelde me over een stuk of 15 puppies van ongeveer 2 tot 3 maanden oud bij de gebouwen langs de waterkant bij de dam. Gezien de grootte van de gebouwen is het zeer wel mogelijk dat daar meer kleintjes proberen te overleven, net uit het zicht.

Wat konden we in hemelsnaam doen?

• Meer mensen mobiliseren om de hond te vangen, heeft het gevaar in zich dat de honden nog schichtiger en banger worden.
• Het erop wagen om ze allemaal het eten met een verdovingsmiddel voor te zetten, maar dit kan tot gevolg hebben dat een enkele overlijdt en dat we nog niet onze hond met de pijl vangen.
• Het gebruik van een hondenvangstok of net, maar waarschijnlijk kunnen we daarvoor niet dichtbij genoeg komen.
• Een vangkooi gebruiken waarbij het deurtje kan worden gesloten als ze binnen is, is geen optie om dezelfde reden.
• Proberen haar met een verdovingsgeweer te verdoven, is geen mogelijkheid, want als organisatie die zich inspant voor het welzijn van dieren hebben we deze wapens niet voorhanden. Misschien zou een dierentuin zo’n wapen wel hebben gehad, maar om meerdere redenen loopt de communicatie met hen wat moeilijk.
  .

Heeft er iemand een goed (realistisch en uitvoerbaar) idee?

Update **

Op zondagavond 1 mei, was Dr Bon van Night Safari zo vriendelijk ons te helpen om te proberen die arme hond te vangen. Bij aankomst in het gebied ontmoetten we de vrouwen die de honden te eten gaven en zij brachten het verdrietige nieuws dat onze hond al was overleden. We weten niet zeker of zij is gestorven door de verwondingen van de pijl of dat ze is aangereden door een auto.

Ze heeft nu rust.

De rontgenfoto bracht niets aan het licht en de dokter dacht aan een hersenbeschadiging. Gong werd daarna naar ons gebracht voor verdere observatie en behandeling. Omdat ze niet kon lopen werd ze in A1 gehouden waar het nu erg warm is. Donderdag kwam Khun Tavee om Gong te bezoeken en om te proberen haar te laten lopen.

Op Vrijdag kwam ze weer en wilde graag dat Gong weer mee terugging naar haar buurt zodat er daar voor haar gezorgd kon worden en waar het ook koeler zou zijn. Gong heeft een erg belangrijke injectie, twee maal per dag, nodig maar Khun Tavee was zeer beslist, Gong moest mee en zij zou dan twee maal per dag naar de shelter komen om dat te laten doen. We waren hier eerlijk gezegd nogal skeptisch over omdat het een twee uur durend tripje per injectie zou zijn.

Zaterdag: klokslag 8.00 staat Khun Tavee voor de deur met Gong voor de injectie en weer om 16.00 maar ditmaal in de auto met een buurman die zijn steentje wil bijdragen. Wij waren uiteraard blij en hoopten maar dat de behandeling zou aanslaan.

Laatste Info:
Gong krijgt nu een andere behandeling omdat de injecties niet het gewenste resultaat opleveren wat ook betekent dat Khun Tavee minder vaak naar de shelter hoeft te komen (waarvoor ze dan haar kapsalon 2 uur moest sluiten).

Hopelijk slaat deze behandeling wel aan. Maar het belangrijkste is eigenlijk dat er dus mensen zijn die zich het welzijn van een hond aantrekken en actief proberen de hond(en) gezond en goed gevoed te houden. Dat steekt ons een hart onder de riem!

Kijkt u weleens naar onze Mantra bovenaan de homepage? “Een hond redden verandert de wereld niet maar de wereld verandert wel degelijk voor die ene hond” .

Af en toe overdenken wij deze woorden ook. Het was dankzij Allison en enige andere vrijwilligers dat ik Chestnut vond en zij is het perfecte voorbeeld van die “ene hond”.

Hier is een foto van haar, bij haar moeder met haar broertjes en zusjes tijdens de eerste voeding; Chestnut is vooraan rechts, grijs en verzwakt.

Na die traumatische avond overleed binnen een week de helft van de puppies, helaas.

Er is ook goed nieuws, “Almond”, haar broer werd bij Airport Plaza geadopteerd. Nu hebben we nog haar zusters Chocolate en Walnut alsmede haar moeder Saeb & Lam die ook best geadopteerd zouden willen worden.

Kijk nu eens naar de foto van Chestnut, zes weken na haar redding; ze is blij, gezond en helemaal klaar voor een nieuw thuis. Ze kan nog mooier en gezonder worden en u kunt daar bij helpen door haar op te nemen in uw familie (en in uw hart!).

Neem contact op met Care for Dogs email: contact@carefordogs.org en wellicht bent u diegene die wereld verandert voor die ene hond.

Hieronder vindt u het verhaal van Nong White, een van de vele zwerfhonden in Chiang Mai, die ik heb opgehaald na een bezorgd telefoontje van een winkeleigenaar die bezorgd was over de hond.

Ik vond hem in een plas vies water in zijn eigen urine en uitwerpselen. Hij had zweren en littekens over zijn lichaam, kon zich niet bewegen en zijn ogen waren gevuld met pus.

Ik wikkelde hem in een handdoek en nam hem mee naar een van de beste dierenartsen in Chiang Mai waar duidelijk werd dat hij zware beschadegingen aan zijn wervelkolom had waardoor hij niet kon lopen. Hij werd aan een steroidekuur gezet en na een week zou dan duidelijk zijn of er verbetering was al zei de arts erbij dat ze ons niet veel hoop gaf. Eenmaal bij CfD ontdekte onze eigenste Dr. Pan dat hij ook aan een oog blind was en dat zijn geslachtsdelen onder de maden zaten. De hond was verder uitgeput, hongerig en uitgedroogd.

Vastbesloten om de mogelijkheden voor een wonder te scheppen (die soms ook gebeuren!) hebben we hem gewassen, gevoed, te drinken gegeven en aan het infuus gehangen. Door iedereen werd hij geaaid en toegesproken in de hoop dat deze verwelkoming hem vertrouwen en kracht zou geven en hem zou helpen bij zijn genezing.

Het heeft echter niet zo mogen zijn. Nadat de kuur afgelopen was kon Nong White nog steeds niet lopen of bewegen. De beslissing werd genomen om hem in te laten slapen en 6 dagen nadat ik hem van straat had gehaald nam ik hem weer mee om het te laten gebeuren.

Ik schaam mij niet om te vertellen dat ik gedurende deze tijd veel heb gehuild terwijl ik hem verzorgde; deze prachtige hond maar natuurlijk ALLE zwerfhonden verdienen beter!

Maar Nong White’s leven is niet misschien niet helemaal voor niets geweest als dit verhaal iets in ons wakker maakt. De volgende keer dat u een zwerfhond ziet die er verloren en eenzaam uitziet, loop dan niet door maar neem even de tijd voor wat contact. Sommige honden zullen weglopen maar anderen zijn blij met wat aandacht en genegenheid. Geef misschien wat voedsel of water of vraag in de omgeving naar het verhaal van die hond. We moeten ervoor waken dat honden zoals Nong White te lang op een uitzichtloos pad lopen zonder enige hulp.

“NONG WHITE”

GEBOREN OM ONVOORWAARDELIJKE LIEFDE, VRIENDSCHAP EN AANHANKELIJKHEID TE GEVEN

GERED VAN DE STRAAT IN CHIANG MAI VAN EEN LEVEN VOL GEBREK, EENZAAMHEID, VERWAARLOZING EN WANHOOP **** ZATERDAG 10 JULY^th, 2010

INGESLAPEN **** VRIJDAG 16 JULY 2010

“ Nong White, mijn kleine vriend; rust zacht. Ik zal je nooit vergeten!”

Ally was voorheen vrijwilligster van het eerste uur en was ook nog een tijd sheltermanager; ze kent dan ook als geen ander de bewogen geschiedenis van vele honden meestal aangevuld met gedetailleerde medische details en waarvandaan ze op welke wijze gered zijn.

Hier een paar van de besproken honden:

Vrijwilligster Judy luistert aandachtig samen met haar vriend

Bruiser, een uitermate goed uitziende (en zeer aaibare) hond was zoals werd verteld, niet altijd zo mooi. Bruiser was deel van een club van 6 gedumpte puppies die in Augustus 2008 op een pakeerplaats werd gevonden terwijl we toevallig gefilmd werden door een camerateam voor een documentaire over ons werk. Normaal is het vrij simpelm om pups te plaatsen maar vanwege zijn huidprobleem en zijn uitgesproken grappige oren (die hebben we toch allemaal??) heeft zijn adoptie nog niet plaatsgevonden. Zijn broertjes en zusjes zijn allang weg maar deze lieverd wacht nog op zijn nieuwe thuis.

Max en een aantal andere honden, waarvan er ook nog een paar blind zijn, zijn gevonden in donkere hokken en kooien bij een oudere vrouw, die overigens het beste voorhad met de honden maar uit angst voor burengerucht de dieren had opgesloten. De vrouw kwam te overlijden en de nabestaanden riepen onze hulp in.

Penny wacht op een thuis

Dan is er nog Boe , aangereden langs de weg; Felix met gebroken knieschijven maar die nagenoeg perfect loopt.
Lilly, overgenomen toen Head Rock Dogs in Hua Hin moest sluiten, Zorro die hier kwam met schurft, 3 poten en ringworm. Zorro’s eigenaar had 30 honden maar bleek op een dag met de noorderzon vertrokken en had de honden aan hun lot overgelaten.

Dan zijn er nog Rascal en Rambo. Geadopteerd maar na 3(!) jaar teruggebracht omdat de eigenaars gingen verhuizen naar Canada en wellicht de transportkosten wat hoog vonden of misschien de in te vullen formulieren niet goed begrepen. De honden zelf begrepen er in ieder geval helemaal niets van en wij, eerlijk gezegd ook niet.

Ondanks al die trieste verhalen verlaat men de shelter met een opgeruimd gevoel; de honden met hun nooit aflatende enthousiasme, hun blije staarten en hun natte kussen zorgen daar wel voor.

Dank aan Ally voor de verhalen en voor je al zo lange betrokkenheid bij Care for Dogs.

Hanna en Socks maken notities

Ook de honden luisteren aandachtig

Bruiser laat iedereen zien hoe goed hij eruit ziet

Zorro staat er trots bij

Casey weet dat we het over hem hebben

Afgelopen maand hadden de Hand en Poot medewerkers ons geattendeerd op een problematische situatie in Mae Rim waar Kh. Kai, de eigenares van een dierenwinkel, een geïmproviseerde shelter probeerde op te zetten.

Kh. Kai had zich genoodzaakt gezien de zorg op zich te nemen van ongeveer 20 honden waarvan de eigenaar/verzorger met de Noorderzon was vertrokken zonder verder voor de honden iets te ondernemen. Ze was in staat geweest een aantal honden te laten adopteren.

Alhoewel de vrouw haar uiterste best deed was snel duidelijk dat de taak haar boven de macht ging en dat de shelter niet was ingesteld op zoveel honden.

Er was geen stromend water, te weinig geld en geen medische zorg. Op het moment zijn alle honden gezond op 3 gevallen met een huidprobleem na.

Met hulp van de Hand en Poot vrijwilligers werden beide 3-potige honden Shep & Zorro, naar de dierenarts gebracht en daarna na CfD voor verdere behandeling tegen schurft en schimmel. Na hun genezing zullen ze worden teruggebracht.

In de nabije toekomst zullen de Hand en Poot studenten Kh. Kai helpen met water, schoonmaakwerkzaamheden en verdere medische zorg, indien nodig.

Deze mooie, jonge kat, Willow, werd gevonden op een “eiland”; het drukste eiland van Chiang Mai…..vlak voor Airport Plaza, onder de fly over op dat piepkleine stukje gras met een bloemperk.

Haar klaaglijk gemiauw werd gehoord door een Tuktuk rijder, Kh. Bla, die haar meenam en bij de dierenarts afleverde.

We zullen nooit weten hoe ze aan haar verwondingen is gekomen maar we vermoeden dat het zo’n draagbare maaimachine is geweest met metalen messen. Ze zag er vreselijk uit.

Khun Bla noemde haar Lucky en dat was erg toepasselijk maar ik had al een Lucky in huis dus werd ze herdoopt in Willow.

Na een week wondverzorging was er weinig verbetering dus bracht ik haar naar de shelter om haar door de daar aanwezige artsen te laten bekijken.

Willow moest verdoofd worden want de wonden waren pijnlijk. De arts deed er een speciaal soort “groene modder” op en al na 3 dagen was er een enorme verbetering en na weer zo’n behandeling werd het nog beter, helaas bleef de staart verlamd en er werd zelfs overwogen deze te amputeren.

ik ging door met haar verzorging en na 2 weken was alles zo goed als geheeld.

De staart is nog steeds een puinhoop al beweegt ze het puntje alweer dus hopelijk kan hij behouden blijven.

Op een dag kwamen Marisa en Gernot om een katje uit te zoeken en Willow installeerde zich gezellig naast hen op de bank en begon luidkeels te spinnen; deze kans liet ze niet lopen.

Ze konden haar niet weerstaan en besloten haar te nemen. Haar wonden moeten nog een tijdje verzorgd worden maar binnen een paar weken moet ze weer volledig hersteld zijn.

De naam “Lucky” was dus wel erg goed gekozen!

Ik had het geluk deze mooie hond te ontmoeten terwijl ik tijdelijk woonde bij Wua Lai in het oude centrum van Chiang Mai, nog niet lang geleden.   Samen met mijn vriend lieten we onze honden uit in de Soi en halverwege zagen we dan steeds die mooie kop, blind aan een oog weliswaar, die ons vanonder een auto of in de schaduw van een winkel, opnam.

Al snel had ik een band opgebouwd en was ik staat hem te aaien en met hem te praten; hij had namelijk in de gaten dat mijn hond en ik geen bedreiging voor hem waren. Het was duidelijk dat hij erg ziek was al wist ik verder niet hoe ziek en met wat. Zoals met zovelen had hij geen eigenaar en alhoewel de andere honden er goed doorvoed uitzagen gold dit niet voor Dodo (hij had mij inmiddels zijn naam verteld). Hij was dun en volgens de bewoners at hij niet. Hij was slap, lusteloos en verslechterde snel. Het water wat hij dronk was het smeltwater van de ijskast van een winkel. Ondanks dat hij er zo verwaarloost uitzag was hij geliefd door de buurtbewoners maar deze hadden niet de financiële middelen om voor een zieke hond te zorgen.

Na 10 dagen was ik erachter met welke families Dodo contact had en met hen organiseerde ik transport naar de dierenarts inclusief geworstel met nieuwe halsband, lijn en uiteindelijk een muilkorf.

De prognose was niet goed. Dodo was niet gewoon maar ziek, hij was stervende en hij zou daadwerkelijk spoedig overleden zijn als we geen actie hadden ondernomen. Later hoorde ik dat zijn broer en moeder aan eenzelfde soort ziekte waren overleden. Ik belde met Ally die met de haar eigen efficiëntie onmiddellijk regelde dat Dodo naar de shelter kon komen om daar zijn behandeling te krijgen.

Na een aanvankelijk goede start bleek Dodo’s retraite niet zo leuk. Al vrij snel maakte hij vijanden en ik kon hem ook niet meer benaderen door zijn angst voor een mogelijke aanval, het was dus moeilijk hem wat extra voer te geven. Hoe dan ook, zijn medicijnenkuur werd succesvol beëindigd en ik begon te overdenken waar hij verder verzorgd kon worden want hij moest nog flink wat aansterken. Ik was er ook van overtuigd dat hij een perfecte hond kon zijn als hij eenmaal door iemand geadopteerd was en ik begon bij vrienden en kennissen te lobbyen over deze prachthond in de hoop dat ze hem ook zo leuk zouden vinden dat ze hem zouden willen houden. Hier heb ik mijn lesje geleerd!!

Ann, onze CfD vertaler voor de Thai website, en haar vriend wilden hem tijdelijk opnemen. Een paar dagen geleden bracht ik hem. Bij mijn aanwezigheid was hij meegaand en lief maar toen ik vertrok en het hek weer werd gesloten werd hij geagiteerd en beet naar zijn nieuwe verzorgers. Hij was er niet aan gewend om opgesloten te zijn en vond het ook helemaal niets, hij vond het vreselijk! Arme Ann. Dezelfde avond belde ze met de mededeling dat hij was ontsnapt en weigerde weer naar binnen te komen. Ondanks de stress die hij ons bezorgde wisten we allemaal heel goed wat hij wilde: zijn VRIJHEID!!!

Ik belde met Karin (CfD medeoprichtster) en we besloten dat hij terug zou moeten naar “huis” wat in dit geval betekende de straat. Het was gewoon overduidelijk dat hij geen 2 seconden eigendom van iemand wilde zijn, ook niet tijdelijk.

Ann, ik en Dodo gingen terug naar zijn oude stek en toen hij de straat herkende deed hij verwoede pogingen uit de auto te komen. Een van de vrouwen die hem zo’n beetje verzorgden zag hem en reageerde ontzettend enthousiast: “Dodo, beautiful!” Ik liet hem gaan en hij ging onmiddellijk zijn hele territorium inspecteren waarna hij, tot rust gekomen, op zijn oude plek ging liggen, in de schaduw van de winkel.

De families waren blij en opgelucht hem weer te zien. Helaas heb ik niet gezien hoe een aan Autisme lijdend jongetje Dodo’s terugkeer heeft ervaren; hij plagt hem urenlang te aaien. Men was blij te horen dat hij flink aan de beterende hand was (dat was wel duidelijk te zien ook) en ook dat ik hem regelmatig zou komen bezoeken met medicijnen tegen hartworm en vlooien en teken. Ik was inmiddels erg op hem gesteld geraakt en hij ook op mij denk ik, hij rende in ieder geval nog lang met mijn auto mee alvorens terug te keren naar zijn thuis.

Ik denk dat hij misschien de rest van zijn leven medische aandacht nodig heeft. Het belangrijkste is dat er een redelijk gezonde, volledig gevaccineerde en gesteriliseerde hond terugkeerde naar huis en dat zijn verzorgers nu weten dat, bij eventuele problemen, ze altijd om hulp kunnen vragen.

Daar gaat het om!

Bij de dierenarts hoorden we dat ze leden aan Sebborrhea (Bookmark deze site…. is gratis) en dat we een aantal malen per week met medicinale shampoo moeten behandelen.

Omdat het chronisch is zal genezing lang duren en zoals u op het internet hebt kunnen lezen, kunnen ze hun verdere leven last blijven houden van een vettige huid.

Maar alles beter natuurlijk dan hoe ze er in het begin uitzagen; erg vettig, ontstoken met open wonden, dat moet pijnlijk en deprimerend geweest zijn.

De 3 honden (Tiger, Leo & Fanny) bewegen weer en ze blaffen en dat is al veel meer dan toen ze 2 weken geleden bij de shelter kwamen. Ze hebben weer een iets beter uitziende toekomst. Misschien is er ergens iemand met een groot hart die ze een nog zonniger toekomst gaat geven.