Daarmee houdt het wel zo’n beetje op.

Het wit gekleurde meisje “Moi” was, volgens de berichten, die morgen door een auto aangereden. Kijkend naar haar verwondingen was deze berichtgeving niet helemaal accuraat en moet ze minstens een paar dagen of zelfs een week ermee rondgelopen hebben.

We hebben haar snel naar het ziekenhuis gebracht waar ze onmiddellijk aan het infuus werd gelegd en er foto’s werden gemaakt. Deze lieten geen breuken zien dus werd ze verder schoongemaakt en op een rustige plaats geparkeerd voor rust en haar verdere genezing.

De andere hond “Sing To” is een ander verhaal. Een paar weken geleden had iemand gezien dat zijn buurman een hond afranselde. Na tussenkomst werd ook deze hond naar het ziekenhuis gebracht voor eerste hulp.

De schade was aanzienlijk, een schedelbreuk, een oog wat eruit moest en nu, met complicaties door een infectie en een zwelling bij de hersenen is hij er zeer slecht aan toe.

Hij wordt intensief in de gaten gehouden en we doen er alles aan om hem te helpen.

Waarom, horen wij u vragen; Dr. Mengele in de bocht?

Wij weten het ook niet maar het is klaarblijkelijk door een geschoold iemand gedaan met als eindresultaat dat hij niet normaal meer kon plassen en continue urine verloor uit zijn buik bij zijn navel.

Dit veroorzaakte weer behoorlijk wat ongemak door branderige blaren en zweren door de steeds aanwezige urine.

Gelukkig was daar een van onze werknemers die hoorde van de lijdensweg van deze kerel en hem meenam naar de shelter. Gisteren al werd Go volledig onderzocht en geopereerd door een arts die zich ook afvroeg waarom in vredesnaam deze jongen zo’n dit had moeten ondergaan.

Go kan straks weer ouderwets gewoon zijn poot optillen en doen wat mannetjeshonden horen te doen. Eerst afwachten hoe hij de komende dagen hersteld van de operatie.

Dit is een foto van hem toen hij op het punt stond naar de dierenarts te gaan.

<p style=”text-align: center;”>
<a href=”http://www.carefordogs.org/wp-content/uploads/2009/09/DSCN0586.JPG”><img title=”DSCN0586″ src=”http://www.carefordogs.org/wp-content/uploads/2009/09/DSCN0586-1024×768.jpg” alt=”DSCN0586″ width=”626″ height=”469″ /></a>

Op deze trips neem vaak ik een hond mee (of 9 of 10…) die ik diezelfde ochtend pas heb ontmoet. En ik hoor vaak dan ook pas over hun verhaal. En van de mensen van de opvang krijg ik een dossier overhandigd met de medische gegevens die we tot dan toe hebben kunnen verzamelen.

Vandaag waren de dingen totaal anders. Twee van drie honden die naar de dierenarts gingen deze week waren al een week eerder in de opvang aangekomen. Ik had ze verzorgd en goed in de gaten gehouden. Ik wilde dat ze naar de arts zouden gaan, omdat ze verder onderzocht dienden te worden. De derde hond die mee ging vandaag kwam van een pleeggezin, namelijk van Gill. Gill is een van de vrijwilligers bij Care for Dogs. Zij heeft het altijd goed in de gaten als een van honden speciale aandacht of hulp nodig heeft. Dit, naast al het goede werk dat ze doet voor katten en kittens.

BB werd als eerste onderzocht door de dierenarts, die meteen opmerkte dat de wonden, in BB’s nek en op zijn poot, er een stuk beter uit zagen dan een week geleden.

We weten niet hoe de wonden ooit zijn ontstaan, maar ze moeten heel erg pijnlijk zijn geweest voor BB. De pijn moet hem werkelijk gek hebben gemaakt, totdat we hem wat verlichting konden geven.

De mensen bij de opvang zijn er erg goed in om, iedere dag weer, de honden te vangen. Ik kan je zeggen dat dat is geen makkelijke opgave is! Vandaag hebben we er meer dan 30 minuten voor nodig gehad om BB te vangen. En daarna moesten we hem rustig houden terwijl wij de wonden schoon maakten, de nodige lotions erop smeerden en een nieuw verband aanlegden.

Vandaag zagen de wonden er mooi roze, schoon en droog uit. Dus BB is aan de betere hand.

BB kwam een week geleden naar in de opvang met een grote open wond in zijn nek, vol met maden, en een poot die aan het weg rotten was. Khun Nod heeft uiteindelijk een verdovingsgeweer moeten gebruiken om BB te vangen in de omgeving van Doi Saket. Alle ander pogingen om hem te vangen waren namelijk mislukt.

Vandaag ging BB naar de arts voor een bloedtest, omdat we hadden opgemerkt dat er bloed uit zijn neus druppelde.

Na een kijkje onder de microscoop kon de arts vast stellen dat hij TVT (Transmissable Venereal Tumor) heeft, namelijk een tumor in zijn neus. Dit, omdat hij het, met TVT geïnfecteerde, bloed van een vrouwtje heeft opgesnoven. Hij wordt al behandeld voor vermoedelijke “E-Canis”. Als die behandeling is afgerond, beginnen we aan de chemokuur voor zijn neus. Tegen die tijd is zijn nek weer lekker behaard en kan hij weer vrolijk rondrennen rond Doi Saket!

De volgende die aan de beurt was, was Tiger.

De arme jongen kwam een week geleden de opvang binnen met een groot gat, net onder zijn oor, en hij hield zijn hoofd scheef.

We hebben hem schoongemaakt en hem meteen aan de medicijnen gezet. We zagen dat, tijdens het spoelen, de vloeistof ook uit zijn oor kwam. Het bleek een geïnfecteerd binnenoor te zijn dat open was gebarsten aan de zijkant van zijn kop.

De arme jongen moet veel pijn hebben gehad en erg duizelig zijn geweest.

Vandaag is de wond al genezen, maar toen de arts in zij oor keek, zag hij schimmel. De infectie is waarschijnlijk in het oor begonnen, maar door flink krabben is daarna de wond ontstaan die we vorige we hadden gezien.

De laatste hond die aan de beurt was vandag was Tdua Noi. Ze is al enige tijd onder behandeling, maar zonder veel succes.

Haar huid werd vandaag onderzocht en ze blijkt nog steeds “Dermodec Mange” te hebben. Haar bloedtest liet ons bovendien weten dat ze ook nog steeds een bloed parasiet Heptazanoosis heeft, waarvoor ze al wordt behandeld.

De arts zei dat ze deze kwalen al langere tijd heeft. En daarom zal de behandeling ook wat langer duren.

Omdat ik toch de aandacht van de arts had (wat niet altijd makkelijk is) , begon ik te praten over Tdua Noi’s vacht. En met name de door menselijke pubers zo gevreesde “mee-eters” en ook over de aanwezigheid van overtollig haar op haar rug en voorpoten. Ik vroeg wat ze wist over Cushings Syndroom. Sorry dat ik er een beetje over doorzaag maar het schijnt hier iets te zijn waar artsen niets of weinig over weten.

In de shelter verdenken we namelijk 3 andere honden van het hebben van dezelfde aandoening. Dokter verdween om overleg te plegen met collega’s.

Het bleek dat een test nodig is (2000 baht) om er achter te komen of de hond deze aandoening heeft en wat de oorzaak ervan is om de juiste behandeling te kunnen geven.

De behandeling lijkt in alle gevallen problematisch vanwege complicaties en de daarna levenslange nabehandeling van de hond evenals het niet verkrijgbaar zijn van de meest geschikte medicijnen.

We moeten dus heel goed nadenken over wat we moeten doen met onze 4 patiënten.

Maar ik ben zelf wel naar de dierenarts geweest met een aantal honden gisteren en vandaag, en ze waren heel speciaal.

Gisterochtend (zondag) gingen we met z’n allen (inclusief cameraploeg!) op zoek naar een dierenarts die röntgenfoto’s kan maken, voor een hond die zaterdagavond naar de opvang was gebracht. Het ging niet goed met het arme beestje. Door de hulp van Luke, evenals door zijn goede medicijnen, had ze gelukkig gisteravond een beetje kunnen bijkomen in afwachting van onze trip vanochtend.

Ze kon een van haar voorpoten niet gebruiken. Daarnaast was er een grote rottende wond op haar rug. En ze schreeuwde als we haar optilden of haar zij probeerden aan te raken. De dame die haar had gered vertelde dat het beestje een paar dagen geleden was aangereden door een auto, en haar toestand leek er in de dagen erna niet op vooruit te gaan.

Eerst brachten we een teleurstellend bezoek aan de Purpoon Clinic, die om de een of andere reden er bezwaar tegen had dat we de hond filmden terwijl zij het gebouw in zou gaan. En dat terwijl dit het enige moment was dat we op de film wilden zetten. Maar we vonden een andere dierenartsenpraktijk, waar ze geen bezwaar hadden tegen deze shot en waar ze ons ook nog veel meer toestonden op film gebied.

De hond, genaamd Moo Yong, ging op de ‘foto’ en haar bloed werd ook onderzocht.

Niet alleen was haar rug gebroken, maar er bleek een grote tumor rond haar milt te zitten. Het bloedonderzoek toonde bovendien aan dat ze last had van parasieten. En alsof dat nog niet genoeg was, kwam er bloed uit haar vulva. Dit kon wijzen op een geval van ‘stump pyometra’, maar zonder een inwendig onderzoek konde we het niet zeker weten, want het beestje was al gesteriliseerd.

De diagnose was zo ernstig, dat we een grote discussie hebben gehad wat nu de beste weg zou zijn: haar meenemen uit de kliniek en proberen haar te behandelen, of haar maar meteen uit haar lijden te verlossen.

Het was geen makkelijke beslissing, maar eigenlijk was er maar een optie. We hebben haar laten inslapen en haar zo uit haar lijden verlost.

Ter informatie, we hebben vaker meegemaakt dat dierenartsen in dit land er niet welwillend tegenover staan een dier te laten inslapen. Dit heeft te maken met de ethiek in het vakgebeid hier, en met het Boeddhistisch geloof.

Veel dierenartsen willen liever eerst een aantal behandelingen en onderzoeken proberen, zodat ze in ieder geval kunnen zeggen dat ze het hebben geprobeerd. Dat ze niet de hond hebben gedood zonder eerst hun vak te hebben uitgeoefend.

Heel begrijpelijk, maar in sommige gevallen leidt dit tot een verstrengeling van belangen, en kan er valse hoop geven worden aan degene die voor de hond zorgt. En uiteindelijk kan het het lijden voor zowel hond als verzorger alleen maar verlengen.
Wees er alsjeblieft van overtuigd dat we zo een beslissing niet licht nemen, en het welzijn van de hond op de eerste plaats stellen.

Tijdens dit bezoek aan de diernarts voor Moo Yong, hadden we ook een andere hond meegenomen voor een bloed test, Boof!

Deze prachtige jongen is gered door Teresa om behandeld te worden voor TvT en had in 3 tot 4 dagen niets gegeten. Hij was erg depressief

Onder de microscoop kon je de hartwormen duidelijk zien zitten en de bloedtest gaf aan dat hij parasieten had. De artsen waren bezorgd om zijn conditie en wilden hem zo snel mogelijk aan een infuus leggen.

Boof ging terug naar de opvang en werd aan een saline infuus gelegd, om hem te helpen wat aan te sterken. Hij was zo zwak en uitgedroogd. Hij ademende moeilijk en was echt een behoorlijk ziek beestje.

Vanochtend (maandag) heb ik hem weer meegenomen naar de dierenarts. We moesten zeker weten of hij volwassen hartwormen had, om te weten welke behandelingsroute te volgen.

Een ‘snap test’ is de manier om hier achter te komen. Dit is een hele dure bloedtest, die wordt gebruikt voor de diagnose van verschillende bloedziekten.

Niet allleen werd de aanwezigheid van volwassen hartwormen aangetoond, maar ook een bloed parasiet genaamd Anaplasma phagocytophilum.

Dat is nogal wat. Kijk zelf maar. Dit is een google zoekopdracht voor deze term “phagocytophilum”

Dus het komt erop neer dat Boof, die naar Care for Dogs kwam met TVT (Transmissible Venereal Tumor) nu ook een serieuze hartworm aandoening heeft en daarnaast is een parasiet zijn bloed aan het op eten.

Toen ik vandaag naar de arts ging, heb ik Nuu Daeng ook meegenomen. Zij heeft in juli van dit jaar 2 pinnen in haar linkerbeen gekregen, nadat ze betrokken was geraakt bij een verkeersongeluk en daarbij haar poot had gebroken.

De röntgenfoto toonde aan dat een pin niet helemaal op zijn plaats stond en daardoor misschien voor ongemak aan het zorgen was. Maar het bot had zich goed hersteld, dus de pin kon eruit.

Ik liet Nuu Daeng achter voor deze operatie en ging terug naar de opvang voor een overleg met Luke.

Maar op dat moment werd Luke gefilmd, terwijl hij aan het opereren was aan de poot van Magnum. De poot was in de afgelopen 9 maanden niet beter geworden. De mensen van de Thaise overheid, afdeling Livestock, waren aanwezig en sloegen alles gade.

Boof had een infuus nodig en goede observatie. Maar dit kunnen we bij de opvang niet garanderen zonder een dierenarts op het terrein. Ik ben met hem naar een andere kliniek gereden om hem te laten opnemen op de afdeling intensive care.

Maar aangekomen bij de kliniek werd mijn dag nog stressvoller dan hij al was. Toen ik de kooi opende sprong de, normaal zo rustige, Boof uit de auto zo de weg op midden tussen het drukke verkeer. Daarna maakte hij rechtsomkeer, richting de achteringang van de kliniek.

Meer dan 30 minuten zijn we bezig geweest hem te vangen. Voedsel vond hij niet aantrekkelijk, maar dat had hij de laatste 3-4 dagen ook steeds geweigerd. Een van de medewerksters van de kliniek ging zelfs op handen en voeten om Boof te vangen.

Uiteindelijk omsingelden 4 andere honden Boof, wat maakte dat hij zich wel aan ons over moest geven! He he!

In de kliniek aangekomen at hij eindeljk wat: gegrilde inktvis.

Hij zal in de kilniek blijven tot het beter met hem gaat en hij ons toestaat om hem anitbiotica te geven, tegen de parasieten. En dan gaan we proberen de hartwormen te behandelen. Dit is een risicovolle onderneming, omdat dode harwormen vertoppingen in het hart kunnen veroorzaken, hetgeen dodelijk kan zijn voor de hond.

O, en de TVT behandeling zal maar even moeten wachten voor nu! Wat een beest!

We hadden het over het weer en wat er allemaal op de shelter gebeurde. De nieuwe aanbouw met de vernieuwde en verbeterde wasfaciliteiten. Ze leek erg opgetogen over alles maar het kon ook zijn omdat we weer eens op weg waren. Haar lach is onbetaalbaar!

Voor mensen die Sheena niet kennen is het misschien moeilijk te begrijpen maar deze dame is zeer bijzonder en ze heeft een geweldig fijn karakter. Kom toch eens langs bij de shelter om haar te ontmoeten ze zal het zeker weten te waarderen.

Eenmaal bij de kliniek stroopte Dr. Bing de mouwen maar eens op om onze 9 honden te gaan bekijken.

Dusty wacht op haar operatie maar had wat vocht in de longen dus moest alles uitgesteld worden. Deze week was het al beter maar nog niet goed genoeg dus moet ze nog minstens een week met haar naar binnen krullende oogleden rondlopen.

Sheena haar bloed werd gecontroleerd en alles was goed alleen had ze minder bloedplaatjes; we blijven dus nog met haar blaasprobleem zitten.

Nu Daeng was de derde; vorige maand was ze aangereden door een auto en nu had ze een paar pennen in haar voorpoten.

Haar heupen waren er slecht aan toe maar waren nu goed en ook haar voorpoten waren mooi geheeld. Volgende week kunnen de pinnen eruit.

IceCream, of I-Team als het op z’n Thai wordt uitgesproken was er om naar haar poot te laten kijken.

Ze was te vroeg bij haar moeder weggehaald en gedumpt.

Het effect daarvan is dat haar botten niet goed ontwikkelen terwijl haar lichaam gewoon doorgroeit. Haar dijbeen was gebroken, verkeerd geheeld en weer gebroken.

Dat been zal nooit meer sterk zijn en dokter stelde voor om te amputeren om haar zo voor een continue herhaling van breuk – heling – breuk te bewaren.

Het is een erg levendig meisje en we proberen haar rustig te houden zodat ze kan helen of niets breken maar we realiseren ons maar al te goed dat we haar daarmee ook belemmeren om met andere honden te spelen; iets wat een jonge hond eigenlijk zou moeten doen. Te weten dat haar veel ontzegd wordt stemt ons niet vrolijk.

Een paar maanden geleden was Mii (Beer) bij ons gekomen met een tumor op haar zij.

Het was verwijderd en na haar volledig herstel was ze weer teruggebracht op haar oude stek. Daar wonen mensen die haar voeden en ons gebeld hadden toen ze de tumor had maar ons verder vertellen dat ze niet bij hen hoort. Begrijpt u?? Wij ook niet.

Maar Mii kreeg nog een paar tumoren (3). Ze krijgt nu medicijnen om de groei te vertragen maar daarnaast ook chemotherapie.

Haar nieren en lever zijn goed dus ze moet de behandeling aankunnen.

U dacht: “een Gremlin” of “ET bestaat echt”, net zoals ik. MiMi is een knot wol (in de knoop) met de ogen van een grote pop. Een angstaanjagende combinatie; totdat je haar aait en ziet wat een lieve en warme hond ze is. Ze heeft een huidprobleem, iets met bacteriën, en haar tepels suggereren dat ze gaat bevallen of dat ze het net achter de rug heeft. De foto bracht echter aan het licht dat haar baarmoeder is vergroot.

De kleine lieverd is gisteren pas op de shelter gearriveerd nadat ze bij een tempel was gedumpt. We weten dus niets van haar.

Samen met MiMi was ook MoMo gekomen, een wat grotere en meer uitgesproken poedel. Men dacht op de shelter dat ze nagekeken moest worden want ze at niet en was erg stil. De dokter vond echter niets en vond het waarschijnlijk dat ze emotioneel een klap had gehad. Het is niet leuk om gedumpt te worden.

Maggi / Henry, nummer 8, was al eerder geweest met een infectie aan zijn anale klieren.

De infectie is terug, het rode, opgezette exterieur van zijn achterwerk is geïrriteerd. Na een zorgvuldige scheerbeurt, door de assistente, dacht dokter aan een ander medicijn om de zwelling en de irritatie te verminderen en hopelijk ook de infectie.

Over twee weken wordt er weer gekeken en besloten of er misschien chirurgie aan te pas moet komen.

Waarom is Magnum altijd als laatste aan de beurt, hoor ik u vragen. Iedereen is bang voor hem en om hem met de grote “trechter” uit de transportkooi te krijgen is een regelrechte nachtmerrie wat vaak ontaard in een heus gevecht waarbij iedereen goed moet oppassen geen rondzwaaiende lichaamsdelen tussen zijn tanden te laten slingeren.

Nu is Magnum eigenlijk een reuze aardige hond maar zijn halsband, de kooi en met allerlei vreemde handen die aan hem sjorren wordt het hem wat te veel en laat hij zijn spreekwoordelijke verdraagzaamheid wel eens gaan. Arme jongen.

Gelukkig zag zijn wond er al veel beter uit al zijn we er nog lang niet. We gaan gewoon door totdat we hem genezen kunnen verklaren.

Maar eerst even over de shelter. Er veranderd erg veel op het moment; we bouwen een kliniek met een operatiekamer en een nieuw kantoor annex winkel, erg spannend allemaal. Dit vraagt veel overleg, organisatie en planning. Het vraagt ook geld en binnenkort starten we dan ook de “Brick by Brick, Paw by Paw” sponsoring campagne om extra geld in te zamelen.

We beseffen zeer goed dat het een beetje “het paard achter de wagen spannen” is maar het project begon ineens en leek niet meer te stoppen. Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden (Rome is de hoofdstad van Italië), Keulen en Aken zijn ook niet in 1 dag gebouwd en van uitstel komt afstel; vandaar dus.

Maar zoals u op de foto’s kunt zien; het begint al vorm te krijgen.

Alhoewel ik om 9.00 uur bij de shelter kwam ging ik toch pas om 11.00 weg met 11 honden aan boord, richting Purpoon kliniek.

Max, Dusty & Judy White zaten naast mij in de cabine en als ik optrok gingen de ruitenwissers aan want Max wilde graag meesturen en vooral meekijken. Judy & Dusty wilden beiden tegelijkertijd op mijn schoot, dat was een beetje moeilijk, maar Judy won, wat een knuffeltante is dat.

Bij de dokter mocht Max gelijk op de tafel. We hadden geronnen bloed op zijn kop gezien en ook dat zijn ogen blauw werden. Dokter schoor wat haar weg en ontdekte een paar wondjes.

Dr. Beer maakte alles schoon en verbond de wonden. Een jaar geleden liep onze jongen vrijwel wekelijks met zijn oren in het verband.

Max’s ogen hebben hun oude probleem terug; ‘Dry Eye’ wat maakt dat hij waterige ogen heeft die langzaam blauw worden. Hij is al wat ouder en dat helpt ook niet echt; hij zal de rest van zijn leven oogdruppels moeten hebben.

Judy White was de volgende, ze had bloed in haar urine en een foto zou moeten uitwijzen wat het probleem was.

Het resultaat was een berg ontlasting.

Dus zonder verklaring van het probleem zullen we haar goed in de gaten moeten houden.

Judy is erg oud. We denken dat ze nu de oudste bewoner van de shelter is.

Ze heeft een ruis in haar hart, zware artritis en een lange geschiedenis met tumoren maar ze houdt vol en heeft, behalve een zeer prettige natuur, nog een geweldige eetlust.

We hopen dat we haar, in deze laatste fase van haar leven, veiligheid en warmte kunnen geven.

Dusty was aan de beurt, wachtend op haar Entropie operatie, was ze wat slap en lusteloos geworden.

Na beluistering van haar longen bleek dat ze een longontsteking had. Dat moet dus eerst genezen voordat ze een operatie aan kan.

Tac, een hele mooie jongen, werd de afgelopen week onwel; hij was depressief, had koorts en wilde niet meer eten.

We hadden hem, zo bleek nu, goed behandeld, de koorts was weg, hij leek weer wat vrolijker maar toch werd er een bloedtest gedaan om te kijken of hij niet iets ernstigs onder de leden heeft.

Dit weekeinde werden we, op ons gebruikelijke lunchadres, geattendeerd op een recentelijk gedumpte Chiwawa. We hebben hem meegenomen naar de shelter omdat hij tranende ogen had en in ieder geval te klein om zomaar zonder hulp rond te laten lopen.

Dr. Beer deed de traantest, de lichttest en nam wat bloed af. Toen ze onder zijn oogleden keek kreeg ze een idee. Het begin van Glaucoma.

Het bloed gaf onder de microscoop een angstaanjagend beeld. Veel “kettingachtige” rode circels. Hier een paar plaatjes die Google gevonden heeft …

Dr. Beer dacht dat dit een in Chiang Mai uiterst zeldzame bloedparasiet was. We realiseerden ons dat dit een ernstige zaak was.

Bij beluistering van zijn hart hoorde dokter een abnormaal geluid en dacht aan hartworm maar zonder een hele dure test wist ze het niet zeker. Ook zijn longen waren niet in orde. Uit de bloedtest kwam ook naar voren dat zijn lever niet in orde was.

De dumpers van deze hond maakten zich misschien zorgen over dure behandelingen en vonden het wellicht beter hem ergens langs de straat achter te laten.

We zien veel honden die niet gevaccineerd zijn en een geval als dit sterkt ons in de opvatting dat het belangrijk is zoveel mogelijk honden te vaccineren waar we ook komen.

Hij krijgt nu zijn medicijnen maar het is nog te vroeg om iets te kunnen zeggen, de behandeling om al zijn problemen te genezen zou best te zwaar voor hem kunnen zijn.

Volgende was Bhee. Velen kennen hem wel, hinkend op 3 poten met de 4de opgetrokken, bij de Samoeng road.

Iemand had gezien dat hij een loopoog had dus hebben we hem gelijk ingedeeld bij de vettrip.

Dr. Beer nam haar magische lamp en constateerde dat hij Posterior Lens Luxatie. Nou ja, ze zei het niet met deze woorden maar ik begreep wat ze bedoelde. Ik google nogal veel.

Daarna keek ze naar zijn manke poot maar hij maakte zoveel bezwaar dat besloten werd hem onder narcose te onderzoeken. Vanavond krijgt hij geen eten en morgen komt hij weer terug.

Arme Bhee, hij heeft een geweldig karakter; zachtaardig, lief en aanhalig. Voor een zwerfhond heeft hij prima sociale vaardigheden.

De volgende waren twee honden die door een vrijwilliger ware gesignaleerd, Laa & Dam. Laa is een Labradorachtige hond al is dat moeilijk te zien zo zonder haar, hij heeft namelijk schurft. Zijn huisgenoot, de zwarte hond, werd binnen gehouden, waarom dat was, is ons een raadsel.

De eigenaren zeiden dat hij moeilijk was gaan lopen na een verkeerd geplaatste injectie maar dokter denkt dat het meer waarschijnlijk is dat hij lijdt aan een bloedparasiet en dat de bewuste injectie slechts toevallig samenviel met de eerste verschijnselen.

Zijn lever is in orde en we wachten nu op de volgende bloedtest maar in de tussentijd krijgt hij een bloedparasiet behandeling en zenuwversterkende middelen.

Zijn uitgemergelde lichaam doet ons verdriet en zeker omdat van de 3 honden van deze familie, er 2 een zeer slechte gezondheid hebben. Onwetendheid, verwaarlozing en soms geldgebrek zijn zaken waar we vrijwel dagelijks mee te maken hebben.

Billy was ons volgende slachtoffer.

En paar maanden geledenkwam hij bij ons; vol met wonden en tumoren.

Zijn behandeling is nu klaar maar hij blijft maar last houden van een wondje onder zijn oog wat vol zit met mucus, het ziet er niet goed uit.

Hij had veel pijn van het onderzoek en ook hij wordt morgen onder narcose onderzocht alhoewel dokter al denkt dat de TvT verwoestend werk heeft gedaan aan het bot.

Khaow was bij de shelter gekomen zonder haar, ze zag eruit als een Rinoceros. Ze was humeurig en ongeduldig en zelfs heur haar weigerde om terug te keren.

Vandaag werd alles duidelijk.

Dr. Beer opende een boek en liet zien dat ze leed aan Cushings Syndrome, alhoewel er geen plaatjes bij zijn, kunt u deze elders op het web wel vinden. In ieder geval is wat u op de foto ziet identiek.

Een van de bijverschijnselen zijn overproductieve talgklieren. Ook was ze mank gaan lopen en de gewrichten maken geluid en ze heeft pijn. Allemaal verschijnselen van de aandoening.

Magnum, die zijn antikrabhalsband nu 8 maanden draagt had een ernstige wond die maar niet wilde genezen.

Na een test bleek dat hij geen diabetes heeft en nu, met nieuwe medicijnen, ziet het er ineens een stuk beter uit. Laten we hopen dat het nu geneest!

Dit was een slopende dag geweest en op de terugweg lag zowat iedereen te slapen. Uitgeput (een beetje zoals dit verslag eigenlijk).

Met een grote hond als Freedom hebben we grotere transportkooien nodig en een grotere truck.

Deze week gingen we met 7 honden in de truck en kwam Freedom naast mij in de cabine samen met Noi Na, een kleine lieverd met wratten in haar mond. Ze was wat bang voor Freedom dus kroop ze weg achter mij met haar kop op mijn schouder.

Inderdaad, zo reed ik naar de stad met een kop in mijn nek een kop op mijn dij en af en toe, dichtbij het achterwerk van Freedom die dan uit het zijraam wilde kijken. Gezellig was het zeker.

Noi Na kwijlde gezellig in mijn nek maar dat was van de stress van de reis en het gezelschap van de grote hond.

Eenmaal gearriveerd was iedereen erg opgelucht.

Noi Na was als eerste aan de beurt voor haar wratten. We hebben wel vaker honden met deze aandoening maar de gebruikelijke behandeling lijkt bij haar niet aan te slaan.

Dr. Beer dacht dat het type wrat dan toch misschien anders was dan gebruikelijk. Ze stelde een operatie voor om de ongeveer 12 ongewenste groeisels te verwijderen. Morgen gaat ze onder het mes.

Freedom was de volgende; hij is wel aanwezig in een kleine behandelkamer met een dokter, twee assistenten een tafel, apparatuur en nog wat andere honden. Zijn huidprobleem keert terug en hij heeft veel jeuk, hij krabbelt zich veel. Zijn huid voelt wasachtig aan en hij verspreidt een bepaald uitgesproken geur.

Onze eigen diagnose werd bevestigd; hij krijgt medicijnen tegen schimmel en moet 6 weken pillen gaan slikken. Het jeuken zal nu spoedig stoppen.

Dusty, de hond met een wond op haar hoofd in op haar oor, ziet er al beter uit dan een paar weken geleden. Haar oogleden krullen nu naar binnen; ze ondergaat een kleine operatie zodat dat hersteld wordt en haar ogen niet meer zo tranen.

Tduk Tdik was er vandaag ook bij, een hond uit het dorp; zij heeft een tumor.

Een paar weken geleden was ze al geweest maar de tumor kon alleen geopereerd worden als deze groter werd.

Na veel geworstel, gegrom en gegrauw kregen we haar eindelijk op haar rug zodat we konden kijken.

Op de foto ziet het er uit als de mannelijke genitaliën. Ja, het was groter geworden en ook zij zou de volgende dag geholpen worden.

Noi is een nieuw geval. Haar huid werd onderzocht en het bleek dat zij schurft had. De komende maanden krijgt zij Ivomec met anti histamine en antibiotica, daarnaast krijgt ze de “trechter” zodat ze zich niet meer kan krabben want anders krijgt ze naast haar huidaandoening ook nog een oogprobleem.

Door het vele krabbelen heeft ze nu geïrriteerde ogen met ontstekingen zodat we haar ogen iedere dag met druppels moeten behandelen. Dat zal nog wel een paar weken duren.

Ze woont in het dorp en we zijn er niet zeker van of ze de behandeling daar wel krijgt dus houden we haar zolang in de shelter.

Verleden week was Magnum hier geweest voor zijn voet. Hij was in Januari bij de shelter gekomen met een ontbrekende teen. Sinds die tijd draagt hij zo’n antikrabhalsband en hebben we zijn wond verzorgd met o.a. antibiotica.

Een paar weken geleden ging het al beter dus lieten we het verband er af, onmiddellijk ging het weer slechter met de wond. Daarna hebben we, op aanraden van de arts, zuurstof gebruikt wat alles nog verder deed verslechteren.

Dr. Beer vond dat de hond een erg afwijkend helingsproces had.

We gaan nu testen op diabetes. Morgen komt hij terug om met nuchtere maag zijn suikerwaarden te laten testen op afwijkingen.

Voordat er weer verbonden werd spoot Dr. Beer er “Nano Wound – Eerste hulp Wondverzorging” op. In plaats van enkele maanden zou hiermee de wond in enkele weken kunnen genezen. Mmmm… zeg, Vet Planet, zouden wij dat wonderspul niet eens een tijdje gratis kunnen uitproberen?

Perry, u weet nog wel misschien, de verlamde hond die door twee gebroken achterpoten en heup niet meer normaal kon lopen. Hij sleept zich verbazend snel op zijn voorpoten rond maar krijgt daardoor flinke verwondingen aan zijn achterlijf.

Fred, een van onze vrijwilligers, die samen met zijn vrouw Alfa, Perry een weekje verzorgd heeft maakte zich zorgen over de urine en de ontlasting die ongecontroleerd afgevoerd lijkt te worden.

De test bracht niets aan het licht maar steeds als we hem aanraakten reageerde hij als een plastic zak met water en een gaatje; hij lekte. Met zijn penis, ook verlamd, continue buitenboord en het vlees ruw geschuurd en een beetje ontstoken door de urine zou je kunnen zeggen dat Perry een probleem heeft.

Ook zijn Fred en Alfa bezorgd over de constante verwondingen die hij zichzelf toebrengt en suggereerden dat er misschien iets gefabriceerd zou moeten worden zoals een sleetje of een schoenzool zodat hij kan gaan en staan waar hij wil. Wat er verder ook gebeurt, Perry staat op de nominatie om door hen geadopteerd te worden onder het motto: Als er iemand een kans verdient is het toch zeker deze actieve en levenslustige hond!

Het artsenteam liet toen een opmerkelijk staaltje huisvlijt zien; met een stuk plastic fles, wat verband en een door hitte vervormbaar stuk materiaal werd een vorm van Perry’s achterlijf gemaakt. Helaas bewoog onze man en mislukte alles maar een idee werd geboren.

Na de lunch in de buurt van de shelter kwam Kh. Nod terug met 2 verdoofde tempelhonden die morgen gesteriliseerd gaan worden.

Er was ook nog Spot, een hond die ook moeite heeft met haar wond en een hoop bloed verliest. We maken ons zorgen.

We houden haar in afzondering en hopen dat ze hersteld.

In de kliniek was Heidi als eerste aan de beurt maar hoe Dr. Beer ook zocht naar genoemd probleem de hond was volkomen gezond en had niets wat met mank lopen te maken had. Dit noemen we het “Wasmachinereparateursyndroom” als de man er eenmaal is, werkt alles als vanouds!

Volgende was Angie die een tranend oog had. Dokter deed de traantest maar vond nog niets en controleerde toen de ogen met ultraviolet licht.

Hierbij wordt een fluorescerende vloeistof gebruikt die in het oog dan alleen ultraviolet licht doorlaat zodat er in het oog gekeken kan worden.

Het licht ging uit en dokter keek aandachtig maar vond nog steeds niets. Angie’s neus echter bleek het probleem te zijn; uit haar rechterneusgat kwam fluorescerend vocht maar uit de linker kwam niets. Kurkdroog.

Een blokkade.

Dr. Beer zei dat het meestal wordt veroorzaakt door iets in de traanbuis of door een verwonding. Een operatie vond ze geen goed idee omdat deze nauwelijks succesvol waren.

Boon Long was de volgende op de tafel en tot een ieders grote verbazing was de cyste op haar rug totaal, helemaal en compleet verdwenen.

Klaarblijkelijk kunnen cysten dus komen en ook gaan. Wel prettig want dat scheelt eenn hoop geld en eenn hoop stress voor de hond.

Maar de eigenlijke reden van haar komst was dat haar ene oog wit was geworden en ook steeds kleinere leek te worden.

De diagnose was dat, inderdaad, het oog steeds kleiner werd en eigenlijk afstierf. Het oog functioneerde niet meer en was ondanks de recente oogdruppelkuur (bedankt Soraya) aan het verdwijnen.

Boon Long wordt langzaam blind aan een oog, gelukkig is haar andere oog uitstekend.

Dus dat was een poot, een paar ogen en een neus. De volgende hond had ook iets met zijn neus.

Drie maande geleden werd Lucky behandeld voor E-Canis en hebben we zijn schurft weggekregen.

Hij woont weer voor de winkel bij Ban Wang Tarn waar hij voorheen iedereen schrik aanjoeg met zijn onvriendelijke optreden en zijn met bloederige wonden overdekte lichaam, terwijl hij op zoek was naar aandacht en VOEDSEL.

Sinds zijn thuiskomst ligt hij aanzienlijk beter in de markt bij de winkelbezoekers en ook bij de eigenaar; hij is nu veel socialer in de omgang en minder veeleisend. Misschien voelt hij zich nu geaccepteerd nu ze hebben laten zien dat ze wel om hem geven.

Dus, ook hier; tests gedaan en goed gekeken en geluisterd en omdat het bloed uit twee neusgaten kwam was het meest waarschijnlijk dat hij nog een beetje E-Canis had of wellicht een parasiet.

Zou het bloed uit 1 neusgat komen dan was het waarschijnlijk TvT.

De laatste keer dat Lucky medicijnen nodig had was het de winkeleigenaar met zijn familie geweest die er op hadden toegezien dat hij ze iedere dag binnen kreeg.

Voor de zekerheid gaat Lucky nu weer even met ons mee op bezoek bij zijn oude vrienden in de shelter en krijgt hij weer even een korte vakantie.

Vorige week was Sheena geconstipeerd moesten we haar helpen haar darmen leeg te maken zodat ze ook weer makkelijk kon plassen, hopelijk zonder bloed in de urine.

Vandaag ontdekten we, met behulp van Ultra geluid, nog meer.

3 jaar geleden is Sheena gesteriliseerd. Dat gebeurt meestal door het verwijderen van de eileiders en de baarmoeder.

Hier een paar interessante links (in het Engels) met foto’s en plaatjes voor de duidelijkheid.

http://en.wikipedia.org/wiki/Neutering
http://www.pet-informed-veterinary-advice-online.com/spaying-procedure.html

Sheena heeft een kleine afwijking aan de blaas en het lijkt wel alsof er een klein stukje baarmoeder is blijven zitten. De operatie is niet in dit hospitaal gedaan dus men kon dit niet weten.

De officiële diagnose is Pyometra.

Een nieuwe zorg voor deze hond die al zoveel heeft meegemaakt en doorstaan; schurft, sterilisatie en Lymphoma, we hopen stiekum dat het misschien toch geen Pyometra is.

En om af te sluiten een foto die alle vrijwilligers wel kennen; de benzinepomp waar we regelmatig met z’n allen lunchen. In de verte ziet u de afslag naar de shelter.

Als eerste was Henry aan de beurt, hij had behoorlijk wat problemen gehad door een paar verstopte anale klieren.

Vandaag was hij terug voor controle en hij zag er stukken beter uit….zijn achterwerk dan, wel te verstaan. Behoudens dan het restant van een piepklein angstpoepje in de wachtkamer.

Volgende aan de beurt was een dik kortbenig hondje dat pas met haar rechterpoot mank was gaan lopen.

Dr. Beer zei dat beide knieschijven niet stabiel waren, rechts erger dan links. Maar in plaats van een operatie voor te stellen, wat ze meestal doet, keek ze me aan en zei:” deze hond is te dik, als ze afvalt gaat het hele probleem waarschijnlijk ook weg”.

Een dieet.

Wellicht denken regelmatige lezers dat de honden er de laatste tijd angstig uitzien maar dat is toeval. Deze hond – Tdik ziet er altijd zo uit, uit en thuis of bij de dierenarts. Kijk maar bij deze link en zie de bijna identieke houding een jaar geleden, toen hij ook hier was voor het zelfde probleem, Canine Pyoderma – Bacteriële Folliculitis.

De arme jongen heeft het weer zwaar; misschien is het seizoensgebonden, vorig jaar was hij hier op 1 Augustus. Toen zag ik hem voor het eerst, hij was toen nog een pup en zat onder de vlooien en teken.

De dokter stelde dezelfde behandeling voor en hij zal in die tijd in de shelter blijven (waar hij zich goed verstopt) zodat we goed op hem kunnen letten.

Sheena had verleden week last van bloederige afscheiding uit de vagina.

We zagen haar proberen te urineren maar zonder succes.

Bij de röntgenfoto bleek dat ze zo geconstipeerd is dat haar unrinebuis wordt dicht gedrukt door de overvolle darm.

We zullen haar een diureticum geven en haar helpen de ontlasting kwijt te raken zodat ze zich op beide vlakken weer heerlijk opgelucht voelt.

Kai Dao was hier om de pin in zijn poot te laten controleren. Toen we hem laatst een poepje zagen doen was er bloed bij zijn productie. Onmiddellijk deden we een test want we zijn behoorlijk paranoïde wat betreft bloederige ontlasting in verband met Parvo-virus maar dat was negatief.

Dr. Beer vroeg of het oud of nieuw bloed was (donker of licht) en na mijn antwoord “nieuw” stak ze haar, in latex verpakte, wijsvinger in zijn anus. Hij vertrok (bijna) geen spier. Er was sprake van een vergrootte prostaat.

Na een uitleg over hormonen en het effect van testosteron op deze klier, stelde ze voor om hem te steriliseren zodat de prostaat kleiner zou worden.

Kai Dao heeft net zoiets als Sheena maar dan een beetje anders. Zijn prostaat drukt op de darm die afgesloten raakt en bij zijn pogingen om het eruit te persen is waarschijnlijk een bloedvat gesprongen. Auw!

Eigenlijk erg simpel allemaal als dokter het even uitlegt.

Dusty was aan de beurt. Ontzettend jammer dat ze 3 dagen geleden haar laatste pup had verloren.

Deze vrolijke, pluizige ragebol leed een hard leven en was een maand geleden bij de shelter gebracht; ze zag eruit of ze een verkeersongeluk had gehad, aan de verwondingen te zien.

Het bleek dat ze een auto-immuun ziekte had en inderdaad, dat werd vandaag weer bevestigd.

Maar ze was hier eigenlijk omdat ook zij bloed verloor uit haar vagina. De röntgenfoto bracht niets aan het licht dus vermoedde de dokter dat het een laat restant van de geboorte was.

Onze laatste patiënt was Judy White.

Judy is stokoud, waarschijnlijk 16 – 18 jaar en heeft last van artritis, gezwollen poten en een behoorlijke ruis in haar hart.

Afgelopen week met al de regen had ze waarschijnlijk de enige droge plek in de hele shelter gevonden: onder Kh. Grib’s bureau!

Judy krijgt gewoon haar medicijnen maar als ze stopt met eten dan moeten we ons zorgen gaan maken.

Dus weer een hond waar goed op gelet moet worden zodat ze ons kan vertellen wanneer haar tijd gekomen is. We denken dat het al bijna zover is.

Eenmaal terug bij de shelter was het fijn om nieuwe vrijwilligers te zien die door Frances werden geïnformeerd over het “wandelprotocol”. Soraya introduceerde ze daarna bij Tdik en in de geheimen van medicinale shampoo.

Gisteren ontwikkelde een van de ‘13 in 2 uren pups‘ een symptoom van het dodelijke parvo-virus: bloederige ontlasting. De pups verblijven nu in een aparte ruimte.

We hebben haar snel naar de dierenarts gebracht en daar werd duidelijk dat ze het virus heeft, en wel in een erg sterke vorm (de test kit wist niet hoe snel hij moest uitslaan!) De arme pup kreeg allerlei medicijnen toegediend en werd aan het infuus gelegd. En vrolijk, maar nog steeds een klein beetje gammel, keerde ze vervolgens terug naar de opvang. Daar wachtte in de quarantaine ruimte een lekker bedje met warmte lamp én infuus op haar

En vandaag was zij de eerste patiënt in de rij tijdens het wekelijkse bezoek aan de dierenarts.

Toen ik haar oppakte lag ze opgerold in een klein bolletje. Mijn hart zonk in mijn schoenen. “Is ze dood?”, dacht ik gelijk. Maar haar pupillen reageerde op het licht en ik kon haar hele zwakke ademhaling nog net zien. Maar ze was niet ver verwijderd van een laatste ademhaling.

Angel, zoals ik haar heb genoemd, werd gelijk opgenomen, aan het infuus gelegd en warm gehouden.

Maar helaas ontvingen we een paar uren later een telefoontje dat ze was overleden.

Haar zwak lichaampje was helaas niet opgewassen tegen dit gemene virus, dat vele slachtoffers maakt onder pups. Pups hebben een zwak immuunsysteem. Omdat ze worden weggehaald van hun moeder en de gezonde melk die zij hen kan bieden. Bovendien worden de pups niet ingeënt tegen deze dodelijke ziektes.

4 weken geleden toen we de pups vonden, gedumpt bij de ingang van de opvang, hebben ze alle behandelingen gehad die we normaal aan de honden geven – worm, vlooi en teek behandelingen. Ook kregen ze de eerste ronde van vaccinaties. En net toen ze aan de tweede ronde zouden beginnen…ach, de rest van het verhaal weet je nu.

Rust zacht lief engeltje, je hoeft nu niet meer te lijden.

Angel’s broertjes en zusjes zijn nu ook in quarantaine geplaatst. Allemaal in een eigen huisje, want we houden goed in de gaten of een van hen misschien bloederige ontlasting ontwikkelt.

Andere klanten die vandaag mee gingen naar de dierenarts waren Sheena, Toe, Ice Cream en een hond uit het dorp, genaamd Fon.

Fon ging mee omdat een gezwel is ontstaan bij haar lies. Het bleek een tumor bij de melkklieren te zijn en het zal, mits toestemming van haar eigenaar, waarschijnlijk over een week worden verwijderd.

Toe, die 3 maanden gelden last had van Distemper, is nog steeds aan het hoesten. De dierenarts zei vandaag dat zijn longen nog steeds niet goed klinken. Hij heeft sterkere antibiotica nodig om over de longontsteking heen te komen.

Sheena was de volgende die werd onderzocht en, echt waar, het is altijd zo leuk om met haar samen te zijn. 3 jaren al heb ik deze hond in- en uit de opvang zien komen en gaan, en nu kletsen we raak als goede vrienden!

Deze week had ze last van een bloederige vaginale afscheiding en de mannetjes honden op de opvang waren erg geïnteresseerd in haar derrière. Dit zou normaliter erop wijzen dat ze loops is. Maar ze is 3 jaar geleden gesteriliseerd, dus dat kan niet het geval zijn.

Ze is echter recent behandeld voor kanker aan het lymphen (klieren) stelsel en is net gestopt met de medicijnen daarvoor. De dierenarts dacht dat haar klachten misschien zouden kunnen wijzen op een gezwel aan de eierstokken.

We houden haar nog een paar weken in de gaten en dan zullen we bekijken of een röntgenfoto/ ultarasound nodig is.

De laatste klant vandaag was Ice Cream, een jonge pup die 3 maanden geleden was onderzocht bij de arts, om te kijken waarom ze een knobbeltje had op haar heup/ dij. Het bleek dat ze misvormde botten heeft, waarschijnlijk omdat ze niet genoeg moedermelk heeft gehad……klinkt dat bekend??

Ice Cream’s linkerdij is korter dan haar rechterdij en de top van het bot was vertoonde veel verkalking.

En vanochtend was te zien dat het knobbeltje groter was dan de vorige keer. Ook liep ze erg mank. De nieuwe röntgenfoto maakte het allemaal duidelijk. Het bovenstuk van haar dij, aan de onderkant (bij de knie) is helemaal van het dijbeen afgebroken.

Het enige dat we kunnen doen, volgens de arts, is haar in een kleine ruimte houden, zorgen dat ze rust neemt, en haar pijnstillers en kalk geven. Om zo het herstel te helpen.

Er is geen operatie mogelijk, en het kan niet gezet of gespalkt worden.

Arm meisje!

En net toen we weg wilden gaan, ontmoette ik 2 hele speciale mensen: Kh Padee en Kh Pajan. Zij doen ongelooflijk veel voor de honden in Chiang Mai. Ze gaan langs bij de tempels, op zoek naar honden die hulp nodig hebben en ze proberen te helpen waar ze maar kunnen. Vandaag kwamen ze aan met een hond uit Wat Phra Sing die gestopt is met eten

En het blijkt nu dat het Parvo-virus een probleem gaat worden voor de meer dan 20 bewoners van de tempel.

Dat wordt een groot probleem. Hoe houden we honden die zijn gedumpt bij een tempel in quarantaine? Bij de opvang zijn er nu al meer dan 130 honden en 11 in de quarantaine ruimte. Care for Dogs heeft de handen al meer dan vol!