Ik hou erg van Chiang Mai en bezoek haar dan ook regelmatig. Telkens als ik er ben ga ik ook zo vaak mogelijk naar Care for Dogs.

Iedere keer ontmoet ik er weer nieuwe honden die gered zijn van een kwetsbaar bestaan op straat.

Ik hoor veel verhalen over honden die een geweldig tehuis hebben gevonden en kom natuurlijk veel oude vrienden tegen die nog steeds wachten op een adoptie. Altijd word ik verwelkomd met natte neuzen en kwispelende staarten.

Sommige nieuwe honden zijn gelijk enthousiast maar anderen hebben vaak wat meer tijd nodig, meestal omdat ze onprettige ervaringen met mensen hebben gehad.

Na een tijdje komen ze er achter dat ik geen kwaad in de zin heb en zoeken ze langzaam toenadering en kan ik ze zachtjes aaien en een beetje met ze praten. Ik vind het fijn om te zien dat deze verwaarloosde of mishandelde dieren langzaamaan weer vertrouwen krijgen in mensen.

Iedereen die naar Chiang Mai gaat kan ik alleen maar aanraden om ook eens naar Care for Dogs te gaan; de honden zullen u beslist een warm welkom geven!

Irene is te bescheiden om te vertellen wat ze allemaal doet, daarom doe ik het maar:

Als ze in Chiang Mai is, is dat meestal meerdere weken of soms ook maanden en gedurende die tijd is ze vrijwel dagelijks op de shelter.

Ze is een schoolvoorbeeld van de ideale vrijwilliger en pakt onmiddellijk aan wat nodig is, en dat is veel:

Het begint meestal met het opruimen van de grote hoeveelheden hondenpoep waarna eten wordt gegeven gevolgd door schoonmaken van oren, honden borstelen om ze voor een adoptie er tip top uit te laten zien, honden wassen, medicijnen geven, honden meenemen voor een wandeling en het helpen en inwerken van nieuwe vrijwilligers.

Ik was er ooit ook een.

Dus, bedankt Irene, je bent werkelijk een geweldige hulp!

Van Maart tot April was ik een aantal weken in Chiang Mai en was zo vaak mogelijk in de shelter. Er waren veel veranderingen geweest maar weer andere dingen waren helemaal niet verandert – en zullen dat ook niet gauw doen.

Grote veranderingen in de infrastructuur, de faciliteiten en de organisatie en allemaal een grote verbetering. Een quarantaine ruimte, een bezoekersruimte en een behandelruimte voor een dierenarts waar zelfs operaties gedaan kunnen worden, nieuwe verblijfplaatsen voor de honden en een grotere groep medewerkers plus een Thai assistente Kh. Jum.

Er waren andere zaken niet verandert.
De dag begon nog steeds met de eerbiedwaardige taak van hert “Hondenpoepscheppen” waarna er meestal met een aantal honden gewandeld werd. Waterbakken schoonmaken en vullen, honden vangen voor hun medische behandeling, vlooien en teken weghalen, honden douchen en mijn favoriete bezigheid: socialiseren d.w.z. knuffelen tot je erbij neervalt en alles wat ik met mijn beperkte tijd nog meer kon doen.

Alhoewel er veel nieuwe gezichten waren lijkt de liefde en toewijding van de vrijwilligers altijd hetzelfde te blijven evenals de prachtige karakters van de honden.

Er waren ook trieste momenten maar het samenwerken met gelijkgestemden en de wetenschap dat je tenminste voor een paar honden iets hebt kunnen betekenen weegt daar ruimschoots tegenop.
Het moeilijkste was om weer afscheid te moeten nemen al beloof ik weer terug te komen.

Ik kan alleen maar zeggen dat als je van honden houdt en je bent in Chiang Mai, ga eens langs bij Care for Dogs; het is een onvergetelijke belevenis die je niet had willen missen.

Dank aan Karin, Ally, Khun Jum, Irene en alle anderen bij CfD die me hebben verwelkomd en de kans hebben gegeven dat te doen wat ik graag doe: honden helpen!

Michael

Bij Care for Dogs zijn we altijd blij met nieuwe vrijwilligers en genieten we enorm van hun hulp maar zeer zeker ook van hun gezelschap hoe lang ze ook blijven.

Sommigen blijven maar een dag anderen een paar weken en soms blijft iemand meerdere maanden.

Shane & Kimberley bleven langer en gedurende hun bezoek aan Chiang Mai kwamen een paar keer per week langs om te helpen.

Ze leerden alles en iedereen kennen: alle verzorgers, de vaste bewoners van de shelter en de dagelijkse routine van wassen, opruimen, uit wandelen gaan met de altijd actieve honden en het socialiseren van de getraumatiseerden onder hen. En alles deden ze met aandacht, liefde en geduld.

Iedere keer namen ze met moeite afscheid maar de laatste keer, de allerlaatste, was emotioneel. Shane & Kimberly hebben beloofd om na hun bezoek aan het zuiden van Thailand toch nog even terug te komen naar Chiang Mai en naar Care for Dogs. Genieten jullie maar van de trip en we kijken alweer uit naar jullie volgende bezoek!

Zoals u in hun fotoalbum kunt zien zijn het “doeners” en het was een genoegen ze te mogen ontvangen en ze bezig te zien met wandelen, wassen, de dagelijkse was, injecties geven, poep opscheppen & 1,000 andere noodzakelijke zaken in de shelter.

Tom Wright wil graag RSPCA Inspector worden en in mijn bescheiden mening heeft hij daarvoor alle eigenschappen in huis.

RSPCA, Tom is geweldig met honden en zeer toegewijd en dierenwelzijnorganisaties zullen veel profijt van zijn enthousiasme kunnen hebben.

Bedankt Tom & Roxy & we hopen jullie snel weer te zien!

Tijdens het bezoek konden ze zien wat ze allemaal gesponsord hebben. Ook gaven ze een nieuwe check aan Karin, ditmaal met een gift van een vriendin van haar, Ursula Albert uit Duitsland.

Behalve Care for Dogs geeft Eva ook ondersteuning aan andere organisaties die dieren helpen. In navolging daarvan had ook Ursula geld gegeven voor meerdere projecten.

Er werd ook aangegeven waaraan Ursula graag wilde dat het geld werd uitgegeven. Benadrukt werd ook dat het van groot belang is dat mensen zich verantwoordelijk blijven voelen voor het welzijn van medeschepselen waar ook ter wereld.

Eva en Ursula, hartelijk bedankt!

We hopen dat nog veel meer mensen zich niet af laten schrikken door de afstand (wat betekent dat nog in deze “Global Village”) en hun betrokkenheid met de honden van Chiang Mai op dezelfde wijze als Eva en Ursula laten blijken.

En iedereen die al doneert, wil gaan doneren, gewoon wil weten wat we doen of op een andere manier wil helpen, is altijd van harte welkom op de shelter. Alles wat we doen is alleen maar mogelijk dankzij uw hulp!

Daar hoefden we helemaal niet lang over na te denken.

Julia verblijft bij een Thai familie vlakbij en heeft zo een direct contact met de echte Thai levenswijze. Iedere dag wandelt ze naar de shelter en begint direct met de noodzakelijke klussen: poep opruimen en zorgen voor de honden die speciale zorg nodig hebben.

Ze baadt honden, gaat met ze wandelen maar het meest belangrijke is toch die speciale zorg zoals Go, die hier met haar op de foto staat.

Julia, hartelijk dank voor je tijd, zorg en toewijding!

Nu is er altijd wat te doen en ze kon gelijk beginnen met een belangrijke klus.

In een van onze afgesloten ruimtes, E6, zitten veel pas gearriveerde puppies en allemaal in tamelijk slechte staat; sommigen met kleine infecties, smerig en niet niet gesocialiseerd.

Gewapend met wattenstaafjes, watten, oorreiniger, wondreiniger en vol goede moed ging Grace de groep te lijf en had ook nog de tijd en energie om er een aantal te knuffelen. Bij vertrek zei ze dat ze veel had geleerd.

Misschien had ze geleerd dat iedere hond, groot en klein, hoe mooi, lelijk of vies ze ook zijn, liefde wil hebben en geven en in de aanwezigheid van mensen wil zijn.

Bedankt Grace, kom nog eens terug en vertel ook anderen dat we altijd blij zijn met iedere hulp die wordt aangeboden; of dat nu voor een paar weken is of voor een paar uur. Alle beetjes helpen!

Na een aarzeling ga ik de kamer in. Men had mij al verteld dat het nooit makkelijker wordt. Een vrouw zit op de grond, ze heeft tranen in haar ogen, ze houdt haar stervende hond vast. Bij haar zit haar man die haar weer vasthoudt. Bij iedere euthanasie is de kamer vol van verdriet; families met een hond die smeekt om te mogen gaan. Maar ook honden met bijna ondraaglijke pijn die nog vastgehouden willen worden door de handen die ze liefhebben.

Ik kniel naast de hond en aai haar hoofd, ze beweegt haar staart, in afwachting en met moeite. Haar buik is enorm opgezwollen en ze ademt met moeite.

Voordat ik naar binnen ging had haar dossier gelezen waarin stond dat ze kanker aan de pancreas had. Na een twee jaar durend moedig gevecht had het zich verspreid en was het gevecht over.

Ze was geliefd, dat was wel duidelijk. Haar familie was dicht bij haar toen de dokter binnen kwam. Ze werd toegefluisterd toen ze de injectie kreeg en gekust toen ze stierf.

Toen ik wegging en de deur zachtjes sloot om hen wat privacy te geven zaten de twee nog bij de hond, in tranen en in ongeloof over het verlies van hun vriend.

Toen ik hier begon werd mij al verteld dat het nooit makkelijker wordt.

Maar voor mij is dit wel makkelijker. Om een dier te zien inslapen omringd door zijn familie die zich met hem verbonden voelde. Het is makkelijker een hond te zien sterven in de armen van iemand wiens enige wens het is de pijn weg te nemen. Iemand te zien die huilt om het verlies en niet onverschillig is.
Alles is makkelijker dan iemand te zien die een hond afranselt omdat hij een kip heeft gestolen. Of een hond te zien die is aangereden en er niemand de moeite neemt iets voor het wanhopige dier te doen.

Ik geef toe dat ik nog steeds huil bij een euthanasie, maar het zijn ook tranen van dankbaarheid. Je ziet en voelt de liefde die de hond gekend heeft en zijn dankbaarheid ervoor. Ik moet huilen als ik zie dat de hond een laatste poging doet met zijn staart te kwispelen als was het om te zeggen dat alles goed is.

Het werk bij Care for Dogs heeft me laten zien dat niet het verlies diepe pijn geeft maar juist onverschilligheid. Wij zijn gezegend met de aanwezigheid van dieren die bij verzorging, vriendelijkheid en liefde niets anders willen dan laten zien dan dat die liefde wederkerig is.

Onlangs was dat Sibylle. Dit is wat ze ons schreef over haar tijd hier.

In Februari was ik in Chiang Mai en ging ik twee of drie keer per week naar de shelter om de mensen daar een handje te helpen.

Toen ik voor het eerst kwam vond ik het bijzonder: in mijn eigen land is er 1, soms 2 honden die je komen begroeten, hier waren het er 100 en zeker 20 of 30 kwamen bij me, kwispelend en blaffend. Wat een welkom!
Iedere hond is op zijn eigen manier erg lief en leuk. Mijn “werk” was eigenlijk dat ik bij de honden was, om ze aandacht te geven, te aaien en met ze te spelen. Iedere keer als ik er was deed ik “mijn ronde” en dat duurde meestal lang genoeg maar voor mij was het de mooiste tijd. Ik borstelde ze ook, sommigen vinden dat lekker, andere minder, ging met ze wandelen en hielp met het eten geven, water verversen en ga zo maar door.

Ook erg interessant waren de bezoeken aan de dierenarts om te zien hoe de honden behandelt werden of vaccinaties kregen. Op een dag was ik de hele middag in de kliniek om te helpen bij 12 honden hun TvT behandeling, aan het eind van de middag voelde ik mij een beetje als een dierenartsassistente.

Ik ben ook aanwezig geweest bij de bezoeken aan de Doi Kam tempel waar we honden probeerden te vangen voor sterilisatie. Door het vele lopen in Chiang Mai had ik al wat conditie maar aan het eind van deze dag was ik k.o. van het gehol, heuvel op, heuvel af (stijl!) en wat mij betreft zonder succes, ik heb er geen een kunnen pakken.

En wat ook erg leuk was; ik kon mee naar de tempel om te voederen. Hier ontmoette ik “Little Foxy”….. jawel, een meisje, en wat voor een, vier poten, licht bruin en bijzonder zachtaardig. Zij was de enige die we te pakken hadden kunnen krijgen en ik was gelijk verkocht.

Dat is liefde! Dat het mij nu moest gebeuren! Mijn angst was bewaarheid geworden. De laatste paar dagen op de shelter had ik nog meer tijd nodig; nu was er immers “Mijn Hond”. Ik weet niet wat er gebeurt zou zijn als ik nog twee weken was gebleven maar altijd, na korte of langere tijd, is het afscheid moeilijk!

He was een mooie en bijzondere ervaring om een beetje deel uit te maken van deze mooie organisatie Care for Dogs. Het is enorm wat Karin, Ally, Soraya, Gill, en natuurlijk de twee Thai werknemers, die op de shelter wonen, allemaal doen voor de honden in en om Chiang Mai. Zij verdienen alle respect. Ik wens alle tweebenige medewerkers al het goede voor de toekomst met genoeg energie, kracht en geld om door te gaan met het belangrijke werk om de viervoetige gasten in de shelter maar ook de zwerfhonden een toekomst te kunnen geven. Dit hoop ik in het bijzonder voor Little Foxy, ik zal aan je denken op mijn verdere reis en als ik weer thuis ben in Zwitserland.

Sibylle

P.S. Anderhalve week later kon ik de verleiding niet weerstaan en tijdens een kort verblijf in Chiang Mai ging ik weer naar de shelter. Er was nog steeds iemand die wachtte op een laatste afscheid en een kus op haar lieve, kleine, natte neus……….

Dank je wel Sibylle voor je werk en toewijding tijdens je bezoek, je bent uiteraard van harte welkom wanneer je in de buurt bent.

Iedereen die geïnspireerd is geraakt door dit verhaal en graag wil komen helpen neem dan contact op en wij (honden en mensen) heten je van harte welkom!

Ze hebben een blog op het internet
waarin ze hun ervaringen delen met geïnteresseerde lezers en wij op onze beurt willen graag met u, lezer, delen wat ze over ons schreven.

…. Vandaag gingen we met Maggie op weg naar een zwerfhondenopvangcentrum en hebben een leuke dag gehad met alle honden. Er waren puppy’s, gezonde honden, een paar zieke honden en veel blije en speelse honden die het net zo leuk vonden met ons samen te zijn als wij met hen.

We hebben met ze geknuffeld, gespeeld en daarna weer geknuffeld. Deze honden hebben een goed leven – de afgesloten ruimten zijn erg groot, ze hebben dingen om mee te spelen, ze kunnen overal rusten en ze kunnen zich afzonderen.

Sommigen zijn er slecht aan toe… de blinde honden (alhoewel ze hun weg wel lijken te vinden en het zijn trouwens ontzettende knuffelaars), sommige zitten in de ziekenboeg, die zijn er ook niet best aan toe, maar de meeste herstellen daar van een operatie. Een paar zijn aan zware medicijnen tegen kanker of andere ernstige ziekten. Niet leuk om te zien maar ook zij waren erg blij met menselijk contact.

Het moet gezegd, het gaat het de honden in de shelter goed en ze mogen blij zijn om hier opgevangen te worden. Ze krijgen medische zorg, de shelter is groot en mooi en de honden kunnen in groepen leven en helemaal hond zijn.

Hoewel het ook een beetje triest is – aan het eind van de dag gingen we naar huis met een goed gevoel. De honden krijgen hulp en hebben hier een zo vrij mogelijk bestaan, vrij van pijn of zorgen; gewoon zo gelukkig als maar mogelijk is

…

Groeten,

Silke & Valentin

U kunt hier het verhaal in het Duits lezen.

Hier kunt u meer van hun foto’s zien …

Silke en Valentin, dank voor jullie bezoek en de donatie. Iedereen bij Care for Dogs, maar in het bijzonder onze viervoetige gasten, zijn altijd blij met mensen die langskomen en ons op wat voor wijze ook ondersteunen en vooral die de honden liefde en aandacht geven.

We doen ons best voor onze bewoners en we zijn blij dat jullie dit hebben gezien. Leven en wonen in de shelter echter, staat altijd op de tweede plaats; zelfs de blije en gelukkige honden willen eigenlijk bij iemand wonen.

Wanneer u dit leest, denk er eens over na: Bent u in staat om een hond (of twee) van de tweede plaats naar de eerste plaats te halen en ze een plek in uw gezin te geven? Ja? Neem dan contact met ons op Tot gauw dan maar..