Ik ben mij gaan realiseren dat ik een soort ingebouwde radar heb voor het vinden van honden in nood. Vorige week reed ik vanuit de stad terug naar huis en, op het donkere weggetje dat naar mijn huis leidt, zag ik een van meest trieste gevallen die ik ooit heb gezien in mij buurt. Het arme beestje zat onder de zweren, en het bloed drupte van zijn lichaam naar beneden. Ik nam mij voor de volgende dag terug te rijden op mijn motorfiets, om te kijken of ik kon helpen.

Toen ik de volgende ochtend terugkeerde naar de plek, wees een man mij op een kleine zijstraat in de buurt. Ik ging het straatje in en vroeg verschillende mensen of zij de hond kenden. Een oude dame meende dat de hond woonde in een gebied waar er een vrij grote bungalow staat met een rij kleine goedkope kamer-appartementjes, die worden verhuurd aan mensen met een heel erg laag inkomen.

Ik had een bord met eten meegenomenn, waarin ik een klein beetje Ivomectin had gemengd – dit is altijd mijn eerste hulpmiddel voor honden met een huidprobleem en het helpt ook tegen teken en vlooien. Ik maakte wat hondvriendelijke geluiden en de kleine hond kwam van achter de grote bungalow te voorschijn. Hij was zo blij om het eten te zien. Het bleek een zij te zijn, en zij was extreem dun, met slecht een paar haren op het lichaam. En ze zat onder de zweren.

En terwijl het hondje het eten aan het wegschrokken was (dat ik ook nog had gemengd met een ruime hoeveelheid droog voedsel) riep ik rond om te kijken of er iemand aanwezig was. Een jonge dame verscheen uiteindelijk in de deuropening van de bungalow and keek mij alleen maar erg boos aan. En na een aantal pogingen met haar te praten over de hond, in het Thai heb ik het maar opgegeven. De volgende dag ben ik terug gegaan en een jonge man kwam toen naar buiten. Hij ontkende dat hij enige verantwoordelijkheid had voor de hond, of dat iemand hem daar eten gaf. I wilde hem vragen waarom de hond dan daar bleef rondhangen, maar liet dat maar zitten omdat mijn aandacht nu uitging naar wat gedaan kon worden voor de hond.

Bij mijn derde bezoek vond de hond het goed dat ik wat aseptische poeder op haar wonden deed. Ze was duidelijk niet gewend aan liefdevolle aandacht van mensen. De geur van haar zweren van niet echt aangenaam. Ervaring heeft mij geleerd dat vele Thaise mensen niet geassioceerd willen worden met honden met medische klachten -en met name honden met huidproblem die ze er niet erg mooi doen laten uit zien. Het zou namelijk betekenen dat ze de verantwoordelijkheid daarvoor moeten dragen. En als het niet goed gaat met het dier wordt dat hun aangeschreven. Eigenlijk precies wat ik ook voel!

Hoewel Care for Dogs tot de nok vol zit, vond Karin het -zoals altijd- goed dat Petal mocht komen om te worden behandeld en gesteriliseerd. Maar nadat dat is gebeurd, zal ze terug moeten gaan naar de mensen die niets voor haar doen. Ik hoop echt dat iemand haar zal adopteren voor die tijd. En ik weet zeker dat ze een fantastisch huisdier zal zijn, vol met dankbaarheid, voor de lieve mensen die haar opnemen!