Waar halen sommige mensen het recht vandaan om honden zo te behandelen; ze in kooien op te sluiten of ze aan de ketting te leggen?

Wat hebben deze honden gedaan dat ze opgesloten moeten worden in isoleercellen, dag en nacht, zonder de vrijheid om te rennen, te spelen en zonder ooit eens geaaid te worden zoals eigenlijk wel zou moeten?

Hebben ze iets gestolen, iemand vermoord of zijn ze zo onbetrouwbaar?

Wie geeft mensen het recht onze “beste vriend” zo erbarmelijk te behandelen?

Deze vragen kwamen steeds bij ons op toen Soraya en ik deze plaats bezochten samen met Thomas, een hondenliefhebber die ons hierover had geïnformeerd en ons had gevraagd om te komen kijken.

Zoals u kunt zien op de foto’s worden drie honden op een bedrijfsterrein gehouden in zeer kleine kooien, dag en nacht, en functioneren ze als waakhonden.

Stinkende kooien, gevuld met uitwerpselen, zonder water in de brandende zon.

Een van de honden is een Rottweiler mix, een kleinere langharige hond en een Labrador. Normaal zou ik mijn hand nooit in een hok houden van een onbekende hond, laat staan bij een grote jongen zoals deze Labrador.

Maar toen hij mij zag probeerde hij met alle macht zijn kop en poten door de tralies te wringen, smekend om een beetje aandacht en liefde.

Toen ik hem voorzichtig benaderde probeerde hij nog harder om bij me te komen om even contact te hebben met een normaal mens en om misschien wat verlichting te vinden in zijn lot, al was het maar voor even.

Hij was een grote zachte lieverd. Het was wel duidelijk dat hij niemand kwaad zou doen en alleen maar wanhopig op zoek was naar iemand die hem wat liefde kon geven. Zijn lichaamstaal schreeuwde het uit: “Neem me mee, weg van hier!”.

Toen we een bak water in de kooi zetten probeerde hij met alle macht om uit de kooi te komen en ik voelde mij een verrader toen ik de deur weer op slot deed.

Toen we de eigenaar spraken, met hulp van zijn zoon, hem de situatie hadden uitgelegd en hem vroegen de honden aan ons mee te geven weigerde hij; de honden moesten daar blijven om te waken en te blaffen als er iemand het niet omheinde terrein opkomt.

Ook onze advocaat heeft nog met de man gesproken maar tot dusver zonder resultaat.

We geven niet op, we blijven hier mee bezig. Ook nu ik dit schrijf ben ik triest en ik hoop van harte dat we deze drie honden uit hun ellendige situatie kunnen bevrijden.

Soms schaam ik mij dat ik deel uitmaak van een ras dat andere mede aardbewoners zo laat lijden.